maandag 22 september 2014

Tussen zomer en herfst

Dit is weer een echt van alles en nog wat blogje. Eerste onderwerp: koken. Ik leerde hoe ik een chicken pot pie moet maken. Het leuke is dat dit op vele manieren kan. Er zit meestal een deegkorst / bladerdeeg/ Amerikaanse biscuits (waar je dat precies mee kan vergelijken in Nederland weet ik nog steeds niet, maar ze zien er op de foto's lekker uit).

Deze deegkorst was heel simpel van 150 gram bloem,  65 gram roomkaas/ zuivelspread en een hoeveelheid koud water, net genoeg om een elastisch deeg te krijgen . Dan 30 minuten rusten in de koelkast (in folie/ doek) Het proefde dan ook erg neutraal. Maar het zag er wel heel mooi uit met een bloemetje. Deze week wil ik 'm met bladerdeeg maken.

Binnenin gaat een mengsel van magere kip en groenten naar keuze uit deze opties: ui, erwtjes, bleekselderij, wortel, prei. Je laat de groenten eerst glazig worden in een beetje boter of olie en dan giet je er melk bij. Dan gaat de kip in stukjes erbij (dus niet voorgebakken). Je kruid het geheel naar smaak, te denken valt aan verse kruiden, gedroogde groene kruiden als oregano, uipoeder of gewoon peper en zout. Net wat je zelf lekker vindt. Dan afbinden met twee eetlepels bloem. Ik kan geen hoeveelheid melk aangeven omdat je zelf even moet kijken hoe dik je het mengsel wilt. Je kan eigenlijk geen fouten maken, want er zijn ook veel mensen die chicken pot pie soep eten :-) Maar eigenlijk hoort de saus dus iets dikker! Het wordt in ieder geval niet dikker als het vervolgens de oven ingaat. (190 graden celcius voor 25 minuten - hete lucht)

Een erg handig recept om bijna helemaal vooruit te maken! Ik had deze 'taart' op zaterdag gemaakt, dat wil zeggen: de inhoud en het deeg. Het deeg heb ik dus een hele dag en nacht in de koelkast laten liggen. Op de dag zelf hoefde ik alleen de oven aan te zetten het deeg uit te rollen en over de vorm te vouwen en met eigeel te bestrijken. Lekker makkelijk dus.

Binnenkort wil ik graag de Amerikaanse biscuits vanaf de basis maken. En er achter komen wat dat nu precies zijn en hoe ze smaken.... Ik ben benieuwd.


Daarnaast cinnamon rolls van zelfrijzend bakmeel gemaakt omdat ik even niets anders in huis had. Dus zonder gist. Nou...ik kan zeggen, ze kunnen er mee door, ze zijn handig en snel klaar en goed om mee te nemen naar etentjes buiten de deur. Maar het is toch een beetje als hotelcake uit de winkel vergeleken met een thuis gebakken cake. Ofwel, ik geef de voorkeur aan cinnamon rolls met gist en bloem die 2 x zo groot worden in de oven en dan helemaal plakkerig en zacht in je hand liggen :-) Ze zien er echter wel leuk uit en als je niet beter weet dan zijn ze ook best smakelijk, lol.


Zie je de autootjes op het aanrecht en het buitenlands geld? Die kleine dingen brengen echt een glimlach op mijn gezicht. Als zoon op school is of slaapt en ik in de stilte van het huis opeens door die kleine dingen aan hem denk, dan voel ik me opeens dankbaar. Wat een voorrecht om die dingen in huis te mogen tegenkomen! Het is geen troep of rommel, maar bewijs van Gods grote geschenk aan ons. (Okee, als er teveel rommel is, moet het gewoon opgeruimd hoor en ik loop ook wel eens te mopperen dat zoon moet opruimen. Maar toch, die kleine onverwachte dingen -klompjes voor de deur, een autootje in je jaszak, etc.-waar je tegenaan loopt tijdens je gewone bezigheden, die vullen mijn hart toch vooral met liefde).

Daarnaast weer heerlijk aan de haak. Voor wie, wat of hoe kan ik niet zeggen, maar het is een heel leuk projectje, heerlijk om mee beizg te zijn. Granny Squares met het sunburst-patroon. Uitleg daarvan haalde ik van http://www.garnstudio.com.
 

Met een stofje van de markt en een boek van de bieb (Allemaal Rokjes: erg leuk boek!) sloeg ik sinds lange tijd weer eens aan het patroontekenen. Zoon zat er lekker bij met het overtrekpapier en een kleurboek: gezellig! Het werd een simpel A-lijn rokje met een elastieken band (zie onder boek) van de markt, maar je kan ze zelf ook maken. Ik maakte ook nog een neutraal donker rokje en dit keer zonder rits. Werkt prima bij mijn figuur (schouders niet breder dan je heupen). Dat scheelde een heleboel frustraties, gezucht, uithalen en inzetten! Misschien dat ik me later nog eens stort op het oefenen van blinde ritsen, maar voor nu vind ik dit prima zo. Ik heb ook ontdekt dat als ik in het wilde weg (zonder patroon in mijn hoofd) stof koop, ik toch het beste minimaal 1,5 meter moet kopen. Ik had nu 1 meter gekocht op advies van de verkoopster, maar daar haal je geen langere rok uit, tenzij je een kokerrok maakt of een heel smal maatje hebt. Hetzelfde met lintjes op voorraad kopen: 1,5 meter is echt niet genoeg voor de meeste rokjes. Ik zou er op z'n minst een metertje bij op tellen.






Wel, zo heb ik de afgelopen weken geleerd hoe je chicken pot pie moet maken, stof en lint moet kopen en twee rokjes zonder rits moet maken (met beleg en elastische band). Dat cinnamon rolls zonder gist te doen zijn, maar dat mijn oude vertrouwde recept toch te verkiezen is boven het nieuwe recept. Dat je met overtrekpapier voor patronen nog veel meer leuke dingen kan doen en dat je vooral moet genieten van de laatste zomerse dagen, zoals die er de afgelopen tijd nog volop waren (zie foto's hieronder). Een simpele picknick in het stadspark is al een leuke manier om te genieten van het buiten zijn, het zonnetje, de mooie bladeren en kastanjes en herinneringen te maken.









Hartelijke groeten,

Annemieke

PS. De Give Away van 'De Verstotene' is nog open!

vrijdag 12 september 2014

Recensie boek ‘De Verstotene’ + winactie 2 exemplaren!


 Nieuw uitgekomen, vers van de pers, net 1 maand hier in Nederland…we hebben het over het boek “De Verstotene’ van Jolina Petersheim. De informatie van uitgeverij Kok luidt als volgt:

“‘De verstotene’ is een aangrijpende roman over hypocrisie en vergeving in een gesloten religieuze gemeenschap.

Rachel Stoltzfus is tevreden met haar leven in een mennonietengemeenschap, totdat ze zwanger raakt en het mikpunt wordt van roddel en spot. Ze weigert schuld te belijden en verzwijgt de naam van de vader. Het gevolg is dat ze met de nek wordt aangekeken door de mensen van wie ze juist zoveel houdt. Als haar tweelingzus Leah maar niet herstelt van een bevalling, dwingt Rachels zwager, die haar daarvan de schuld geeft, Rachel om de gemeenschap te verlaten.

Jolina Petersheim heeft net als haar man een mennonitische achtergrond, maar maakt geen deel meer uit van de gemeenschap. Haar debuut ‘De verstotene’ is een moderne versie van de klassieker ‘The Scarlett Letter’ van Nathaniel Hawthorne.”

Zoals beloofd hierbij mijn recensie!

Verrassend plot

' Wie heeft het gedaan?' en 'Wie is er (mede) schuldig?' , dat zijn de vragen die in het begin van het boek om een antwoord lijken te schreeuwen, maar al snel worden de antwoorden daarop tussen de regels duidelijk.  Als de daadwerkelijke ontknoping daar dan eindelijk is dan is het voor jou als lezer geen groot nieuws meer en heb je inmiddels waarschijnlijk al wel door dat de eigenlijke ontknoping van een andere aard is. Een van de beste punten in dit boek vind ik dan ook de opbouw van het verhaal, het plot in combinatie met een hele mooie schrijfstijl. 

Het boek is gebaseerd of geïnspireerd op/ door de Amerikaanse klassieker The Scarlet Letter (http://nl.wikipedia.org/wiki/The_Scarlet_Letter). Ik heb een samenvatting van dit boek gelezen op de link die hier vermeld staat. Ik laat het aan andere lezers over om te oordelen of je hetzelfde wilt doen voor je het boek de Verstotene leest. Het plot van beide boeken wordt hierdoor al een beetje weg gegeven maar zoals ik eerder al zei, zit de kracht van het boek niet in de schuldvraag maar in de manier waarop mensen met een situatie van zonde, vergeving, schuld, hypocrisie omgaan. Daarnaast volgen er op het einde nog onverwachte wendingen, dus toch een verrassend plot! 


‘Beste lezer’ 

De verschillende vertelperspectieven geven het boek echt een bijzonder karakter. Aan het woord zijn Rachel en Amos. Vooral Amos fungeert echt als verteller, een enkele keer wordt je als lezer zelfs direct aangesproken met het woord ‘lezer’. Best bijzonder voor een modern boek. Moeite heb ik met de plaatsing van de figuur Amos die vanuit het hiernamaals terugblikt op het leven hier op aarde.
Ik kreeg er een ongemakkelijk gevoel bij, het sluit niet echt aan bij mijn ideeën over wat er na het sterven met ons gebeurt. Zo bidt hij nog steeds tot God en is dus nog niet echt in Zijn nabijheid, maar dringen zijn gebeden wel op directe manier door tot God, heel anders dan dat hij op aarde ervoer.

Ik moest mijzelf de gelijkenis van Jezus over Lazarus en de rijke man in gedachten brengen. Bij die gelijkenis gaat het er misschien ook niet om dat de werkelijkheid helemaal kloppend is (een daadwerkelijke letterlijke kloof/ communicatie met Abraham etc. maar wie weet?) , het gaat om de les, het punt dat Jezus wil maken. Zo probeerde ik de beschrijvingen van Amos aanvankelijk ook te zien. Toch bleef ik maar denken aan de beschrijvingen die Randy Alcorn geeft in zijn boek Thuiskomst. Mijn idee van de hemel en tot in hoeverre de gestorven mensen het gebeuren op aarde nog kunnen volgen, werd tijdens het lezen van dat boek ook al aardig op z’n kop gezet. Daarbij zag ik bij Alcorn wel een veel grotere persoonlijke rol voor God weggelegd. Dat miste ik bij dit boek een beetje. 

Visioen

Als de gestorven Amos op het eind ook nog eens terugkeert naar de aarde, al dan niet in een visioen, haak ik wat dit betreft af. Ik geloof niet dat God ons door gestorven mensen wil toespreken. Ik moest denken aan Saul die met de gestorven Samuel wil spreken. Hoewel Amos hier niet door mensen wordt opgeroepen maar door God gestuurd wordt. 

Daarnaast roept dit onderdeel van het verhaal veel vragen bij mij op. Als mensen vanuit het hiernamaals (hemel/ nieuwe aarde, de exacte setting blijft onduidelijk) alle ellende kunnen volgen hier op aarde, hoe gaat het dan als je als vader je kind zich in de afgrond ziet storten en het loopt niet goed af? Hoe kwellend moet die plek dan zijn, vanwaar je alles kan zien maar niets kan doen. God stuurt nu eenmaal niet alle gestorvenen op cruciale momenten terug naar aarde om mensen het goede pad weer te wijzen (Toch? Zie ook de gelijkenis van Jezus over Lazarus : “Als ze niet naar Mozes en de profeten luisteren, zullen ze zich ook niet laten overtuigen als er iemand uit de dood opstaat.”) Ik vind het lastig om zulke zaken met een korreltje zout te nemen of de vergelijking niet te ver door te trekken. Kortom, persoonlijk heb ik moeite met deze setting en ik denk dat ik te serieus ben ingesteld om dit losjes op te nemen.

Schrijftalent

Desondanks denk ik toch dat ik het boek kan aanraden.  Op zich is het ook niet erg om wakker geschud te worden en extra na te denken over het leven na de dood! Het boek liet mij daarnaast tot diep in de nacht doorlezen en de volgende ochtend betreurde ik niet alleen dat ik te láng was doorgegaan maar ook dat ik te kórt was doorgegaan en het boek nog niet uit had! En dat ik nog een heel dagdeel moest wachten voordat ik het weer op kon pakken, lol. 

Petersheim heeft absoluut een schrijftalent! Zie maar eens een boek te schrijven waarvan het plot al grotendeels bekend is maar dat toch van begin tot eind weet te boeien! Ik vind het taalgebruik mooi, de schrijfstijl is zo ontzettend goed. Hoe Petersheim de ziekenhuissfeer beschrijft is ook knap. In weinig woorden, een feitelijke opsomming van handelingen van de verpleegkundige, brengt ze voor mij in een klap het hele ziekenhuissfeertje tot leven, inclusief het gebrek aan privacy, het steriele, het intieme, het ongemak.

Al met al een buitengewoon boek. Niet passend in het doorsnee rijtje Amish/ Mennonitische romans. Voor mij soms zelfs een beetje te buitengewoon J Maar de rest van de inhoud en ook de opbouw en stijl van het boek zijn zo goed dat ik het boek toch aan kan raden. En waar ik nu ook heel benieuwd naar ben geworden is ‘The Scarlet Letter’…Ik heb dus al weer een nieuw boek op mijn lijstje. Ik hoop dat, dat boek net zo bevrijdend eindigt als ‘De Verstotene’! 

De Verstotene, Jolina Petersheim, ISBN: 9789029723350, uitgeverij Voorhoeve, voor meer informatie: http://www.kok.nl/boek/de-verstotene/
 
 Winactie

Geintrigeerd? Zelf je mening vormen of gewoon zin in een super spannend verhaal over thema's als vergeving en bevrijding? Of toch gewoon zin in het mennonitische sfeertje? Ik mag 2 boeken weggeven! Laat hieronder een reactie achter als je mee wilt doen aan de verloting. Het zou leuk zijn als je ook een reden opgeeft waarom je het boek wilt gaan lezen (niet verplicht, wel leuk).  Je hebt drie weken de tijd om te reageren, ik wil op 3 oktober de winnaars bekend maken!

donderdag 4 september 2014

Seizoenen (van het leven en van vers fruit)

Lekker: aardbeien
&
Lekker zuur: rabarber
&
Heel erg lekker: de combi aardbeien en rabarber!


Deze week is zoon voor het eerst naar school gegaan, gelukkig alleen nog maar de ochtenden. En hoewel ik me daar veel sentimenteler over voel dan ik ooit had kunnen denken, brengt het naar school gaan ook veel zegeningen. Ik moest me er even toe zetten om ze bewust te tellen en ik kwam zo op 15 en de lijst groeit :-) 

Vandaag is daarbij gekomen dat je vanuit school gemakkelijk bij allerlei adresjes aanschiet, zoals de donderdagse markt. Waar ze dus heerlijke aardbeien hebben. En dat je daarna dan een gezellige lunch kan hebben, zonder haast, want zoon hoeft immers nog niet naar school in de middag! 


 De andere zegeningen staan hieronder. Ik deel ze omdat ik weet dat veel ouders die de eerste schooldag van hun kind meemaken zich daar emotioneler over voelen dan ze vooraf dachten. Ik ook. Ik heb mezelf toegestaan om dag 1 te klagen en me zielig te voelen. Maar op dag 2 vond ik dat het afgelopen moest zijn! Er is zoveel om ook rondom het school gaan dankbaar voor te zijn! Ik besloot al die dankpunten als zegeningen te tellen en de lijst groeide al snel van een handvol naar 10, naar 15 en het blijft groeien :-)


Hoewel mijn zegenigen, die van mij zijn en het niet goed is om andermans zegenigen te tellen (schijnt de wortel van jaloezie te zijn ;-) ) dacht ik dat er misschien toch ook wel weer aanknopingspunten in kunnen zitten. Misschien dat jouw kind wel huilde, maar dat je het punt van een lieve juf, mooi weer etc. wel herkent. Elke zegening is er eentje om op te merken.


1.       Dat andere ouders ook eerlijk waren over onzekerheden op die eerste dag op het plein
2.       Dat zoon er zoveel zin in had
3.       Dat hij niet huilde bij het weggaan (niet echt tenminste J)
4.       Dat zijn juf voorstelde dat hij alleen de ochtenden mag komen tot de Kerstvakantie
5.       Dat hij al kinderen kende
6.       Dat ik al ouders kende
7.       Dat het mooi (fiets)weer is
8.       Dat hij een lieve juf heeft (update: juffen)
9.       Dat hij vertelt over school
10.   Dat hij tenminste nog anderhalf jaar thuis bij mij kon zijn voor hij naar school moest
11.   Dat hij naar een christelijke school kan gaan (denk aan Amerika/ Irak/ China etc.)
12.   Dat hij uberhaubt naar school kan gaan (denk aan kinderen in vluchtelingenkampen e.d.), met een nieuw schoolplein, een goed gebouw, goed opgeleide leerkrachten etc.
13.   Dat ik de vrijheid heb om hem te brengen en op te halen zonder de stress omdat te combineren met andere activiteiten als betaald werk
14.   Dat ik zo ongeveer de mooiste fietsroute heb die je bedenken kunt in de stad, dwars door het historische centrum
15.   Dat mijn man mee kon op de eerste dag om ook de 1e schooldag mee te maken
16.   Voor meeleven via facebook en daarbuiten rondom de foto’s die ik van de eerste dag genomen heb
17.   Voor de leuke foto’s van zijn eerste schooldag, iets om hopelijk voor altijd te bewaren en om later over te glimlachen

 
En nu...op naar de aardbeien. We hadden een heerlijke lunch met aardbeien op geroosterd brood en daarna maakte ik jam vanmiddag.  Ik moet nog even kijken of het allemaal de goede dikte heeft (ik heb geprobeerd het met minder suiker te maken) dus ik heb helaas nog geen recept. Ik ben zo benieuwd hoe het uitpakt! 



Net in de pan, mooie kleuren


Drupproef


Potjes waren op, dus het emmertje is voor direct gebruik :-)

Heerlijk al het verse seizoensfruit nu. De nieuwe Elstar appels zijn ook zo heerlijk nu. Op de markt lagen ze in een enorm houten krat met blaadjes en al. Ik geloof dat het dit weekend ook appelplukdagen zijn, maar ik vermoed dat wij na een hectisch weekje het lekker rustig aan doen. Even alles laten bezinken en het feit accepteren dat ons leven zich in een nieuwe fase bevindt. 

 
O ja, dit is het nieuwe boek dat ik mag beoordelen. Meer hierover snel. En dit keer niet één, maar twee boeken om weg te geven! Blijf het volgen, zou ik zo zeggen.

Het is een beetje vroeg, maar fijn weekeinde alvast!