vrijdag 31 januari 2014

'Britannia rules the waves'

"Great Brittania, Britannia rules the waves, tadada  dada dada dadadadaaaa..."


Hoe zou het nu komen dat dit lied al de hele middag door mijn hoofd zingt?


Dat heeft vast niets te maken met deze vintage Union Jack vlag
 en etagere van de Great British Bake Off die mijn schoonmoeder vandaag kwam brengen....


Vanuit Nederland besteld en op vakantie in Engeland voor me meegenomen. 
Alleen de doos van de etagere is al prachtig.



En de Hollandse tulpen kleuren er mooi bij.



En nog een prachtig DIY cadeau van een Engelse vriendin van m'n schoonmoeder: een hele doos vol essentiele olieen.
Nu was ik al een beetje door de olieen heen aan het raken die ik normaal gesproken gebruik, dus ik kan me nu weer volop uitleven!
Ze ruiken héérlijk, minder zwaar dan die ik normaal geproken gebruik. Vanille, Tangarine, Pepperspear... alleen de namen al, ze klinken zo poetisch!


De vlag is gehavend, verkleurd en gescheurd en ruikt naar 'oud' zoals oude bibliotheekboeken ruiken. Héérlijk. Zou de vlag de Tweede Wereldoorlog hebben doorstaan? Ik vermoed van wel. Het is een echte katoenen vlag met 'Made in Britain' erop gedrukt. Het is net wat de kamer gebruiken kan om die cottage-vintage style een flinke boost te geven. Ben er blij mee. Geschiedenis ' is zeg maar mijn ding' en als lichte Anglofiel (haha, zoek maar op als je niet weet wat dat is) ben ik in mijn nopjes met deze aanwinsten. Mooie start van het weekend.

Jullie ook een fijn weekeinde,

Annemieke

By the way.... ondertussen vond ik ook nog eens de mooiste handtekening die ik ooit heb gezien. Van Elisabeth I van Engeland. Je weet wel, die vrouw die zo van parels hield:



Wauw, daar heeft ze vast op geoefend...

donderdag 30 januari 2014

Terug van weggeweest


Na een tijd van vakantie, buikgriep en andere prioriteiten ben ik weer terug van weggeweest. Met een klein blogje. Gewoon gezellig aan de thee. Met zoon. En hoewel hij eigenlijk geen thee lustte, vindt hij een thee-feestje toch wel erg leuk. Gecombineerd met boekjes lezen en kleine koekjes eten...gewoon voor de gezelligheid. Met een theepot erbij, een waxinelichtje, echte kop en schotel voor zoon (een gewone mok mocht echt niet, ook al was het een nieuw rood met witte stippen mok :-) ). En dan lukt het zelfs om de hele kop thee leeg te drinken. En een tweede...op eigen verzoek. Zonder suiker of melk, dat wilde hij er echt niet in hebben. Net als mamma. 

Wat me verbaasd is hoeveel verschil het maakt als je van een klein moment 'iets maakt' en alles letterlijk zo'n beetje uit de kast trekt. Als ik namelijk gewoon een bakje thee pak tussendoor, hoeft zoon écht geen kop mee te drinken, maar bij deze speciale theemomenten na het middagslaapje, dan lust hij voor twee. Mooi vind ik dat.



 Source: via Pinterestbord 'worth reading'



  Source: via Pinterestbord 'worth reading'



Okee, ze beginnen wat clichematig te worden, maar toch nog eentje in de stijl van 'Keep Calm...' (En de retro look blijft mooi)


  Source: via Pinterestbord 'worth reading'

 En ondertussen haak ik gestaag verder op momenten tussendoor. 't Gaat best snel deze keer. Ook kwam er een bestelling van de molen binnen. Daarover binnenkort meer.



Om met Paulus te spreken: niet dat ik het al heb, maar ik jaag ernaar...waarnaar? Naar de prijs van de overwinning, maar ook om hier in dit leven de juiste houding te vinden en Gods weg en om tot mijn doel te komen dat God met mij heeft. Ik maak veel fouten, maar ik jaag naar het goede, niet door mezelf maar door God. Hieronder een quote van waar ik naar jaag, niet dat ik het al heb en altijd zo in het leven sta, maar dit is mijn streven...
'Mooie momenten, prijs God/ Moelijke momenten, zoek God/ Stille momenten, aanbid God/ Pijnlijke momenten, vertrouw God/ Elk moment, dank God."


  Source: via Pinterestbord 'worth reading'

Filipenzen 3:14
maar één ding doe ik: vergetend wat achter is, 
mij uitstrekkend naar wat voor is, jaag ik naar het doel: 
de prijs van de roeping van God, die van boven is, in Christus Jezus.

vrijdag 3 januari 2014

Onvergetelijk jaar

Allereerst aan alle lezers de beste wensen voor 2014, dat jullie jaar vol zegen mag zijn!


 Mag ik eerlijk zijn? Ik kan mijn draai in het nieuw jaar maar niet zo goed vinden. 2013 was een geweldig jaar voor ons. Onze zoon kwam bij ons, we maakten de reis van ons leven naar Zuid-Afrika om daarna terug te keren naar een huis en een leven dat nooit meer hetzelfde zou zijn. En daarnaast waren er nog vele, vele zegeningen. En nu is dit jaar voorbij. Een jaar dat altijd in onze herinnering zal blijven omdat dit het jaar was dat onze lieve zoon bij ons kwam.

En nu dus een soort after-feestdagen-dip. Ik realiseer me dat ik niet perfect ben. Als ik de feestdagen voluit vanuit Christus had beleefd dan zou dat nu met het begin van het nieuwe jaar niet minder moeten zijn. Maarrr....ik ben ook gewoon gek op alle dingen die voorbij gaan. Helaas misschien? Je weet wel, de decoraties, de winterse sfeer, films met sneeuw en kerstmuziek, vuurwerk, lekker koken en eten, de knutselwerkjes rondom dit alles en de spontane acties die juist in deze tijd zo tot hun recht komen.

 
En nu dat over is, krijg ik de kriebels. Een nieuw jaar, een nieuw...dagschema, kookplan, interieur-plan etc. Ik wil alles tegelijk veranderen. Was alles dan zo slecht in 2013? Nee, natuurlijk niet. Dus focus ik me op wat ik écht graag wil veranderen. En dat is ons intertieur. Ik heb er lekker over na lopen denken en met manlief gebrainstormt en bedacht dat ik ons huisje wat meer de vintage/cottage-style/Greengate/ Cath Kidson/ retro/ rommeltjes-look wil geven. Ik heb gemerkt dat ik de roomwitte leefruimten van een ander altijd wel erg bewonder, maar dat ik mijzelf daar veel te veel mee beperk. Ik houd nu eenmaal van grote rozenprints, polka dotten, kleurig haakwerk met granny squares etc. Dus met een rustige basis moet het vast lukken om het komende jaar lekker aan de slag te gaan met deze nieuwe plannen.

Waarschuwing: wie niet tegen dieren slachten kan, kan onderstaande 2 alinea's beter niet lezen. Hoewel er op geen moment sprake is van een dier dat echt lijdt.

Op Homestead-gebied hebben we weer kleine stapjes gezet. Net voor oudejaarsavond werden we gebeld of we niet op oudjaarsdag ergens een haan wilden slachten? Aangezien de haan luid kraaide en erg gemeen was tegen de overige hennen. Nu is het onze wens in de toekomst -denk: eerst een ander huis- slachtkippen te houden (alleen voor onszelf) dus stemde manlief in en dook eerst het internet op om filmpjes te bekijken met ironische namen als 'menselijk (humanely) doden van een kip' etc. Deze keer lukte het mij zelfs om bijna alles mee te kijken, waar ik best een beetje trots op was. Als we onze plannen door willen laten gaan, moet ik emzelf natuurlijk wel een beetje harden. Enfin, het doden is niet zo lastig en manlief besloot dat de manier waarop hij het één keer eerder had gedaan (bij onze eigen, zieke kip) toch de meest diervriendelijke manier was. Het echte slachten (ontleden, zeg maar) leek moeilijker. Op Oudjaarsdag gingen we gewapend met messen en koelbox naar schoonzus die hoogzwanger assistentie verleende :-) Alles verliep goed. Het blijft lastig dat er veel leven in een kip blijft zitten, ook al is de kip al dood. Het kipje was wel heel rustig en manlief heeft zijn oefening gehad en er wat leerpunten uit meegenomen.


 Het was wel jammer dat het op oudjaarsdag was, want na het doden moesten we direct door naar het feest. Als we meer tijd hadden gehad dan hadden we een tweede, heel belangrijke stap kunnen zetten: het echte slachten, ingewanden eruit etc. Ik heb nog wel een paar handjes veren geplukt, gewoon om te kijken hoe dat werkt. Maar dat bleek echt absoluut niet moeilijk of vies te zijn. Integendeel nadat de veren eraf kwamen, kreeg je direct al het idee dat het beest van 'dier', 'vlees' werd. Zonde, zonde, zonde dat we de goede, dikke kip uiteindelijk niet direct konden verwerken en dat we 'm dus ongebruikt moesten wegdoen. Hopelijk komt er nog eens een momentje om dit te oefenen en komt het dan wel uit. Niet omdat we kicken op het zelf slachten of een heftige ervaring. Maar omdat we ons bewust willen zijn van wat er gebeurd voordat vlees op je bord belandt. Omdat we waardering willen hebben voor de kip die ons het vlees geeft. Om het beest rustig te maken voordat het dood moet. Om vlees te eten van dieren die geen hectische transporten hebben meegemaakt, die niet gestresst waren of in no time opgefokt werden. Vlees van dieren die hebben kunnen scharrelen, die goed voer kregen en een leven hebben gekregen naar hun aard. Dat is ons ideaal voor de toekomst en om die kant op te kunnen groeien hebben we 2013 afgesloten met een mooie stap in die richting.


Voor wie er in is geinteresseerd: de filmpjes - echt heel respectvol.

De volgende dag lag onze eigen lieve haan, Petertje, dood in zijn hokje. Dat hadden we al wel verwacht. Hij is mooi bejaard geworden. Geen haar op onz hoofd die dacht aan het ontleden van deze haan :-) Hij is zelfs als enige van de kippen begraven. Het was de eerste kip die we ooit hebben gekocht. We dachten dta het een hen was en het bleek een haan te zijn. Hij lag op een randje van zijn hok in de dierenwinkel en sliep met kleine snurkjes. Toen hij wakker werd, gaf hij een paar grote gapen. Als kippen-leken wisten we niet eens dat kippen kónden snurken en gapen. We waren direct verkocht. Hij overleefde de andere kipjes (hoewel hij de underdog was) die doodgingen aan snot. Hij overleefde nog 2 hennen die we er later voor hem bij gekocht hebben. Vorige week stond hij nog wakend naast een maiskolf met bietjesdip die we als tractatie in het kippenhok hadden gehangen. Waarschijnlijk denkend dat het een grote, enge vijand was waartegen hij de hennen moest beschermen. Maar de laatste dagen zat en lag hij alleen maar hoogbejaard te wezen en te slapen in zijn hok. Hij leek pijn vrij, hij at nog wel en was dik zat. Het was dus echt ouderdom dus hebben we hem in alle rust laten dood gaan. Hij was op de grond gaan liggen in het hok en de dikke zwarte hen kwam nog bij hem scharrelen. Dus hij is warmpjes heengegaan, slik.



Nog even een terugblik op Kerst (niet alles). Op Kerstavond hadden we de Kerstavonddoos geopend. Dat was een doos met een pyama voor zoon, sloffen voor mamma, iets lekkers voor pappa en ons allemaal, een filmpje en twee gekke mutsen. Daarna hebben we lekker op de bank een filmpje gekeken.
 






Koffie, Kleine Huis Op de Prairie Kersteditie, lichtjes aan...geen wonder dat ik december een beetje mis!


Weet je wel, die aflevering dat er eigenlijk geen geld is voor cadeaus en iedereen zijn uiterste best doet om toch voor de familieleden iets moois te regelen. Laura verkoopt haar lieve pony zelfs om een fornuis voor ma te kopen.Geweldig. Met de moraal er drie dubbeldik opgelegd. Soms helemaal niet erg :-)


 Yes, eindelijk tijd voor de kerstavonddoos!

Met Kerst hebben we elkaar cadeautjes gegeven in gouden, wit/ zilveren en aarde-kleurig papier. Het gouden cadeau stond voor het goud van de wijzen en was iets wat voor de ander heel waardevol is, het wit-zilveren cadeau was iets 'spiritueels'/ iets wat met God te maken heeft omdat wierookhars ook wit is en in de tempel gebruikt werd voor aanbidden en offers e.d. Het derde cadeau was iets in aardekleur verpakt omdat mirre die kleur schijnt te hebben en dat cadeau was iets voor het lichaam, zoals badschuim. Mirre was ook een soort zalf. Zoon begreep het natuurlijk nog niet allemaal maar hopelijk wordt het een familietraditie waar hij elk jaar iets meer van gaat begrijpen.Ik hoorde er voor het eerst over van mijn penvriendin uit Amerika. Voor meer informatie hierover zie: http://community.babycenter.com/post/a15547455/gold_frankincense_and_myrrh_christmas_gifts  




  

Tijdens de voorbereiding op Kerst en ook tijdens Kerst benadrukten we steeds de link met de wijzen en spraken we erover dat het mooiste cadeau van alles is, dat Jezus op aarde is gekomen. En ook spraken we erover wat voor een cadeau wij aan God zouden kunnen geven. (Dat we van Hem houden, maar ook bijv. een lied voor Hem zingen etc.) De kerkdienst 's ochtends was schitterend. De tekst voor de preek was Lucas 2:11, precies de tekst die zoon geleerd had. Wat mooi!!! Elke keer als de tekst voorbij kwam, stootte ik hem aan en zeiden we het zachtjes mee. 'Hee, dat is jouw tekst.' Dat hij met z'n 3 jaar al zoveel herkenning kon vinden in de dienst, vond ik  heel fijn. Ook de muziek was erg mooi, echt feestelijk. Passend voor het feest van een Koning. 



Nieuw haakprojectje vanuit dit geweldige aan te bevelen haakboek.

Dekentje voor nieuwe nichtje of neefje, helemaal klaar.


Oliebollen, deze keer ook hartige met garam masala, prei en bosui en een lekkere klodder mango chutney


Mijn geschenk voor Kerst...inmiddels net halverwege. Lezen gaat toch iets minder snel nu, maar ik geniet er wel helemaal van!



En ondertussen is het alweer januari 2014. Gisteren de eerste stappen in het nieuwe-stijl-plan gezet: de achterwand van de kast bespannen met gecoate stof van Cath Kidson. Ik wil nog meer kant en misschien kleine vlaggetjes toevoegen, maar het komt al heel dichtbij het idee dat in mijn hoofd zit. 



Voor,

 halverwege,


En voila!

 






O ja en de kerstboom is weer weg. Op 1 januari direct. Manlief is altijd erg enthousiast met het opruimen. Bijna net zo enthousiast als ik ben met het optuigen. Nou ja, ik moet zeggen: je hebt altijd wel een heleboel extra ruimte in huis als alle kerstspullen weer weg zijn.  








Vanmiddag begonnen met lades uitruimen de stofjes sorteren. Ook een leuk klusje. Maar dan moet je natuurlijk niet gaan bloggen :-) Nou, maar weer gauw verder. Hartelijke groeten, 

Annemieke

PS. Excuses voor typefouten, die lijken er met de afleidingen ook steeds meer te komen ;-)