donderdag 23 oktober 2014

Victory Gardens & het Koninkrijk van God





In onzekere tijden wanneer je weinig tot geen controle hebt over de gebeurtenissen om je heen, kan het fijn zijn om over één taak, één onderdeel wel controle te hebben. Dit zie je soms bij kinderen die geadopteerd zijn bijvoorbeeld ook: als hun hele leven op z’n kop staat, ze van hun tot dan toe bekende huis, land, taal verwijderd worden zonder daar zelf inspraak in te hebben, dan kunnen ze een soort –in de ogen van buitenstaanders soms pietluttige- controle willen hebben over kleine dingen waar ze wel macht over hebben. Bijvoorbeeld de macht om wel of niet te eten/ slapen/ een bepaalde kleur jas aan te trekken/ de linkerkant van de trap te gebruiken/ de kleine of grote vork te gebruiken. Het maakt niet uit: als je daardoor een beetje meer grip en houvast krijgt op de wereld om je heen, dan geeft je dat meer het gevoel ‘in  charge’ te zijn,  niet geheel overgeleverd te zijn aan wat anderen voor je bepalen, het heft in eigen hand te hebben. Veel vertrouwen en liefde kunnen er soms voor zorgen dat die neiging -die noodzaak eigenlijk - alles te willen controleren, verdwijnt. 


Er wordt wel gezegd dat gedurende de  twee wereldoorlogen, Victory Gardens voor veel mensen zo’n rol vervulden. Victory Gardens waren moestuinen die op de meest creatieve plekken en manieren werden opgezet. Op de meest gekke plekken wisten mensen ruimte te vinden om eigen groenten, kruiden en fruit te verbouwen. De meeste mensen gebruiken er hun voor- of achtertuin voor, die misschien vóór de oorlog slechts uit sierplanten of gras bestond.  Deze Victory Gardens zijn vooral bekend vanuit de Verenigde Staten, Groot Brittanie, Canada en Duitsland. In de VS kwam op een gegeven moment zelfs een derde van de geproduceerde groenten vanuit de Victory Gardens.  Voor het thuisfront maakten deze tuinen al gauw een deel uit van het dagelijks leven. Samen met bonnenboekjes en rantsoenen zorgden ze ervoor dat de schaarste niet erger werd. Een indirect effect was dat deze oorlogstuinen een morele boost gaven aan de tuinierders. Ze konden iets doen! In een wereld die onzeker was en vol dreiging en geweld , voelden zij zich iets meer ‘in control’, ze hadden iets meer invloed, door hun harde werk, hun bijdrage en arbeid die beloond werd met de oogst van ‘eigen’ groenten, fruit en kruiden. 



Het verhaal van de Victory Gardens (of War Gardens: Oorlogstuinen) sprak mij onmiddellijk aan, toen ik er voor het eerst over las. Ook in Nederland hadden mensen in de Tweede Wereldoorlog stukjes land waar ze meer mee gingen doen. De moestuin werd opeens véél belangrijker. Maar bij ons was het puur de noodzaak om eten te produceren die de mensen hiertoe aanzette. Omdat wij onder bezetting leefden, was er geen groot indirect effect op onze moraal. De mensen in Groot Brittanie en de VS hadden echt het idee (of werden daar door poster en pr toe opgepept) een thuisgevecht te leveren. Ook als huisvrouw etc. kon je, je bijdrage aan de oorlog leveren. Op je eigen stukje terrein was je op je eigen manier ook aan het vechten tegen de vijand. Als jij er voor zorgde dat de mensen in jouw land niet van de honger om zouden komen, zou je het langer volhouden tegenover de vijand. In GB werd er zelf een leger van vooral vrouwen opgebouwd: een land leger ‘the land army’. The Land Girls inspireerden later tot films en documentaires. 


 In een tijd waarin de wereld meer dan ooit weer in een staat van chaos lijkt te verkeren, is het niet moeilijk om je in te leven in de tuinders van toen. Wat zou het fijn zijn als je een middel hebt, hoe klein ook, waarmee je een bijdrage kan leveren aan wereldvrede, de strijd tegen het kwaad. Gelukkig zijn er ook wel middelen tot onze beschikking. Maar misschien met een ‘minder handen uit de mouwen’- mentaliteit. Ik begrijp dat de voorbeelden hierna niet die fysieke arbeid, die inspanning vragen die de Victory Gardens boden. Daar gaat de vergelijking dus mank. Maar hopelijk bieden ze toch opties waarmee je invloed kunt hebben en je verschilt kunt maken. Het gebed bijvoorbeeld. Of brieven schrijven aan ambassades voor mensen die onterecht vastzitten in gevangenissen van regimes. Kaartjes versturen aan onder andere christenen die in gebieden leven waar ze het zwaar hebben of die daar vandaan verdreven zijn (Via Open Doors en dergelijke organisaties). En jullie weten vast nog wel meer opties. Het is denk ik goed om zo af en toe de onmacht van je af te schudden en te denken: ‘wat kan ik doen?’ Hoe klein ook, als het is gedaan als ‘voor de Here’, dan zal God het zien en waarderen. 

Kolossensen 3: 23- 24 En alles wat u doet, doe dat van harte, als voor de Heere en niet voor mensen, in de wetenschap dat u van de Heere als vergelding de erfenis zult ontvangen, want u dient de Heere Christus.


  
Hoe bijzonder is het als je merkt dat gebeden verhoort worden? Als mensen vrij komen, waarvoor ook jij een brief hebt geschreven of berichten hebt gedeeld op facebook en andere sociale media. Als je weet dat kaartjes zijn bezorgd die je met of zonder kind/ vriendinnen hebt gemaakt voor kinderen van vervolgde christenen. Misschien ben ik een dromer. Ik weet ook dat sommige gebeden onverhoord lijken, dat de onzekerheid je soms boven het hoofd groeit, dat je vertrouwen soms weg kan zijn, dat die tien kaartjes die je stuurt op al die miljoenen mensen die zo’n bemoediging wel kunnen gebruiken zo’n druppel op de gloeiende plaat kan lijken…Maar toch, ik wil dromen. Ik wil me richten op die gebeden waarop het antwoord wel duidelijk wordt, op de mensen die wel vrij komen, op de mensen die de kaartjes wel ontvangen. En op de toekomst die zoveel beter zal worden, dan we hier op deze aarde ooit mee zullen maken. Maar toch geldt ook nu al ‘Uw Koninkrijk kome’, niet straks pas. Maar ook nu al. Een stukje van Gods Koninkrijk hier op aarde beginnen, met hulp van Zijn Geest. Dat is mijn wens. 

Wie er meer voorbeelden/ ideeen/ associaties heeft bij ‘handen uit de mouwen’ om in de wereld iets meer het Koninkrijk van God zichtbaar te laten worden (of in niet kerk-jargon: de wereld een betere plek te maken)….ik zou het heel leuk vinden als je dat met ons in de reacties wilt delen.



Vanuit het onderwerpje ‘Victory Gardens’ hierbij uitkomen was niet helemaal vooraf gepland. Maar ja, zo gaat het vaak als ik een berichtje typ. Later wil ik nog eens verder kijken naar de War Gardens. Hoe werden ze opgezet, welke vormen had je, wanneer en wat werd er geplant, hoeveel ruimte moest je hebben om 1 persoon te kunnen voeden etc.?
Tot over een tijdje!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Your comments make me happy/ Uw of jouw reacties maken mij blij.