zaterdag 30 november 2013

Voorbereiden op Advent




Als je het op je in laat werken is het bijna dubbelop: voorbereiden op Advent. Want is advent zelf niet juist een voorbereidingstijd? Nou ja, toch vond ik het dit jaar verstandig om er op tijd mee bezig te zijn. Normaal gesproken past het meer bij mijn aard om op dag 3,4,5 of ....nou ja 'nog later' zullen we maar zeggen, een goed idee te krijgen van een adventskalender of krans of dergelijke. Tegen de tijd dat ik het dan bedacht heb is de eerste week meestal al voorbij. Dat komt misschien ook wel omdat Sinterklaas en de verwachting van Kerst elkaar die eerste week nog overlappen. Ik houd er meestal van om eerst het een af te sluiten en dan met het ander te beginnen, maar dat zit er in het begin van decembermaand nooit in, dat realiseer ik me eigenlijk dit jaar pas. Normaal was mijn filosofie: na Sinterklaas de Kerstspulletjes pas in huis, maar dit jaar ben ik op deze zaterdag al met Advent bezig (de periode van verwachting van het KerstKind), volgende week zaterdag nog eens Sinterklaas en ik denk de zaterdag erna het kopen van een kerstboom en het huis decoreren voor de Kersttijd. (Over de geschiedenis van de kerstboom in Nederland heb ik in 2011 geschreven: http://eigenwijslandelijkgeinspireerd.blogspot.nl/2011/12/hoe-de-eerste-kerstboom-in-nederland.html. )

 

 



Alles nog door elkaar: takken en blaadjes van Dankdag en van de herfst, knutselwerkjes van Sinterklaas en een aftelkalender voor de Sint & de eerste tekenen van Advent.

 Dit jaar merk ik dat ik niet zoveel tijd/ energie heb om heel veel te knutselen en zelf te maken. Misschien had ik dan nóg eerder aan Advent moeten denken ;-) Ik zie leuke adventskalenders van een lange rij juten zakjes met nummers erop, bijbelteksten en/of kleine presentjes/ chocolaatjes erin, etc. maar daar kom ik dit jaar dus niet aan toe. In een zeer realistische en pragmatische bui ben ik dus donderdagavond naar de christelijke boekhandel gegaan om een voorgedrukte christelijke adventskalender te halen en -toen-ik-er-toch-was een adventskaars.

  
Moet nog in oasis of hoe heet dat groene schuim ook alweer...

Thuisgekomen vond ik die kaars symbolisch wel wat zwak, aangezien je de kaars steeds een beetje meer opbrandt tot er met kerst bijna niets meer over is, terwijl juist dan het felle licht zou moeten gaan schijnen, ahum... Wat dat betreft is de adventskrans of rijtje met 4 kaarsen, waarbij je er elke zondag eentje extra aansteekt en het licht steeds meer gaat schijnen een stuk treffender, maar goed de aankoop is al gedaan, volgend jaar maar anders. 't Is wel een mooie kaars en je hebt elke dag iets om aan te steken zodat je bewust samen elke dag er mee bezig bent (naast de kalender). Ik denk dat we de kalender en de kaars een plekje geven in het avondritueel na het eten. De kalender is erg zinvol: elke dag open je een luikje met daarachter een plaatje en een zin. Samen vormen al die losse zinnen en plaatjes het verhaal van de geboorte van de Here Jezus. Aan het eind heb je dus de hele geschiedenis met illustraties. Geen chocolaatjes, maar gelukkig houdt zoonlief daar toch niet van :-)



 Verder wil ik graag de Bijbelstudie van Women Living Well weer opzoeken of opnieuw printen. Vorig jaar heb ik 'm gedaan (niet helemaal afgemaakt) en er veel van geleerd. Maar de kalender was ook voor een deel op het gezin gericht er staan allemaal tips in hoe je met je gezin aan de slag kan om over Kerst te praten en om verschillende kerstgedachtes gestalte te geven. Je kan je hier aanmelden om de Bijbelstudie te onvangen.




Misschien was ik er dit jaar ook al zo vroeg mee bezig omdat ik een projectje heb voor Kerst wat ik ruim op tijd klaar wil hebben:
kerstnaamkaartjes maken om aan bloemstukjes te hangen die door de kerk zullen worden uitgedeeld. Ik wilde de kaartjes zowel traditioneel als modern houden (niet teveel frutsels maar ook niet alleen 1 stempel). Uiteindelijk zag ik op Pinterest dat je door een papieren kanten kleedje heen kan stempelen met verf waarbij je een erg leuk effect krijgt. Ik moet zeggen dat het een effect inderdaad was zoals beloofd.




Nog even een herinnering aan mijzelf wat betreft het decoreren. Dit schreef ik in december 2011:

Ik vond op een ander blog nog mooie symbolische gedachten bij Kerst om de anders misschien wat lege decoraties/ kersttradities extra betekenis te geven:
  • Kerstgroen (atijd blijvend groen, wat in de winter groen blijft: ook wel evergreen genoemd): om ons er aan te herinneren dat Gods trouw ook voor altijd is.
  • Ronde kerstkransen: de ronde vorm heeft geen begin en geen einde, net zoals er aan God geen begin en einde is, en dat geldt ook voor Zijn eigenschappen als zijn trouw, goedheid, barmhartigheid, liefde.
  • Kerststerren, stervormige decoraties: om ons te herinneren aan de ster boven de stal van Bethlehem.
  • Taart en lekker eten: om de verjaardag van onze Here Jezus feestelijk te vieren!
  • Cadeautjes: om je eraan te herinneren dat God de wereld het grootste cadeau gaf wat maar mogelijk is: Zijn enige Zoon! 
  • Ook branden alle kaarsen van de adventskrans volop en ook branden andere lichtjes om te verwijzen naar het Licht dat God in de wereld zond.
Mooi om te onthouden en door te geven.


Mijn favoriete sjaal/ omslagdoek...heerlijk zacht en precies in de winterse kleuren die ik zo mooi vindt. 


 Bovenstaande tekst wil ik binnenkort vervangen door onderstaande tekst. Hier te vinden. 



  
Gezelligheid is voor mij: een goed gevulde boekenmand die duidt op momenten van voorlezen en knuffelen en een olielamp die ik een of twee jaar geleden voor Kerst cadeau kreeg en met veel moeite en zoekwerk door mijn man uitgezocht en gehaald is.

Meer over decoreren voor Kerst en verder gaan dan de uiterlijke versieringen: http://eigenwijslandelijkgeinspireerd.blogspot.nl/2012/11/kerstversiering-symbolisch-en-creatief.html
Het gaat daar ook over 'creatief zijn in navolging van onze God'/ 'creatief zijn zoals God creatief is.'

En over Advent in combinatie met (adoptie-) verwachting: http://eigenwijslandelijkgeinspireerd.blogspot.nl/2011/11/advent.html

Op een ander blog nog meer lezen over Advent? Check dan deze blogs van Marjolein, heel inspirerend:
http://god-en-gezin.blogspot.nl/2011/11/ideeen-om-met-je-kinderen-toe-te-leven.html
http://god-en-gezin.blogspot.nl/2012/11/toeleven-naar-kerst-met-de-kinderen.html

En als je nog niet genoeg gelezen hebt ;-) Hier een Engelstalig artikel waarin in het bijzonder de nadruk wordt gelegd op familietradities en andere helpen in deze tijd. Ik denk dat het goed is erbij te vermelden dat je niet overvallen moet worden door de lange lijst ideeen alsof je dit allemaal zou moeten doen om een goed christen te zijn. Maar misschien zit er net één idee tussen of misschien wel twee, waar je wat mee kan. Misschien dat de lijst je net die ene weduwe in herinnering brengt waar je eens bij langs kan gaan of ...vul maar in.

Allemaal een goede Adventstijd toegewenst!

donderdag 28 november 2013

Adoptie: pijn, controle en logica


Gisteren kwam ik dit artikel tegen. Er vielen zomaar een paar heleboel puzzelstukjes in elkaar...zoveel waarheid, zoveel herkenning... niet in alles, maar toch...de hoofdgedachte, de pijn, het verdriet, de controle...Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg de schrijfster of ik haar artikel mocht vertalen en op mijn eigen bog plaatsen. En vandaag kreeg ik bericht dat het mocht. Wat ben ik dankbaar dat deze dappere moeder haar persoonlijke verhalen durft te delen. Zelf ben ik best terughoudend in persoonlijke verhalen over de adoptie van onze zoon, maar voor iedereen die te maken heeft met adoptie of zich wil inleven in anderen die 'iets met adoptie hebben', beveel ik dit artikel van harte aan. En ben ik toch ook heel blij dat deze moeder, mede met het oog op anderen, haar verhalen op het web zet. Thank you Mary!


"Dit is een herinnering aan mijzelf

Zinashi maakt een moeilijke tijd door de laatste tijd. Ik denk dat, dat is hoe ik het wil zeggen. Want aan het eind van de dag , is ze lief en knuffelig, en nee, ze wil niet opnieuw proberen om de hele nacht in haar eigen bed te slapen, ze wil lekker  in het grote bed liggen, zoals altijd.

De adoptie van een kind dat oud genoeg is om de gebeurtenissen te herinneren die voorafgingen aan hun entree in je gezin,  maar ook nog zo jong is, zorgt ervoor dat  het allemaal oneindig veel meer verwarrend is dan voor een ouder kind: het is niet zonder hartverscheurende beproevingen . De laatste tijd hebben we  op vele, vele dagen de  rechtstreekse weigering gekregen om redelijke huishoudelijke klusjes te doen . We hebben angsten die overdreven werden tot in de mate dat er werd gejammerd en vastgehouden om de kleinste dingen. Het is frustrerend en gekmakend geweest , en ik zat vaker er doorheen dan ik kan tellen. Ik ben geduldig geweest, maar meestal was ik meer gefrustreerd dan redelijk is. Omdat niets , en ik bedoel niets , werkte om haar te motiveren om de meest eenvoudige taken te doen die ik haar vroeg om te doen.

Het kenmerk van een kind met een sterke wil is dat het de consequenties kind zal accepteren die op haar weg komen om te doen wat ze wil doen . Het kind weegt de opties: mijn zin krijgen en geconfronteerd worden met een gevolg , of berusten en een beloning krijgen , en het kind besluit dat het de moeite waard om de consequentie onder ogen te zien , zodat het kan doen wat ze wil . Ik zag dit vandaag. Ze was bereid om haar speelgoed vlindervleugels op te geven, die momenteel haar zeer favoriete bezit zijn , om de lakens uit te delen . Ze voelde de behoefte aan controle zo scherp dat ze bereid was alles op te geven en zowel mijn man en mij eronder te laten lijden.

Ze deed dit niet omdat ze een gemeen kind is.  Ze deed dit niet omdat ze een verwend nest is , die dit soort dingen de hele tijd gebruikt om haar zin te krijgen . Ze is een goed meisje , een doordacht meisje , een meisje met een prachtig karakter. Ze heeft zich zo misdragen omdat haar pijn is aangedaan in haar verleden . Omdat twee jaar geleden een reeks belangrijke beslissingen werden genomen over haar leven , en ze had absoluut niets te zeggen in de zaak . Ze wilde niet kiezen om haar eerste huis te verlaten , en zij wilde er niet voor kiezen om zes maanden door te brengen in de zorggroep, en ze had niets te kiezen niet kiezen toen wij haar ouders werden. Deze keuzes werden allemaal vóór haar gemaakt. Grote keuzes , die leidden  tot grote veranderingen. En er was niets dat ze kon doen, helemaal niets. En ze herinnert zich dat.

Dus toen ik haar vroeg het speelgoed op te ruimen in het kantoor of naar het toilet te gaan voordat we gaan , of ‘maak je klaar voor rust tijd’, is het geen groot raadsel waarom ze weigert . Het is omdat ze kan. Het is omdat ze voor één moment , het ‘nee’ kan zeggen dat ze zo vaak had willen zeggen over de dingen in haar leven die wel veel uitmaakten. Door nee te zeggen kan ze nu eindelijk niet doen wat ze niet wil doen. Ze kan de controle over haar leven grijpen die ze zo graag wilde hebben toen alles wat belangrijk voor haar was tussen haar vingers gleed. Het is op een zo hartverscheurende manier logisch. We komen nu in de buurt van haar ‘tweede verjaardag’ van ons nieuwe gezin, en zo veel van wat ze ervaren  heeft  komt nu naar boven.

Mensen kijken me soms met twijfel aan als ik anders over het ouderschap spreek met respect voor Zinashi’s pijn. Ik weet niet waarom . Ik begrijp niet hoe iemand kan terugkijken en waarderen wat zij verloren heeft en denken dat ze maar gewoon blij moet zijn met hoe het is, dat er geen blijvende effecten moeten zijn, omdat ze nu in een liefdevol gezin woont . Ze wás in een liefdevol gezin (situatie) hiervoor, en kijk wat er gebeurde!  Zou jij je angst zo gemakkelijk verliezen als je haar was? Of zou je misschien, heel misschien , een klein beetje wanhopig worden als je bedenkt wat er allemaal gebeurd is ?

Ik zou een beetje wanhopig zijn! Ik zou zelfs heel wanhopig zijn. En dat is wat ik mij elke dag als haar moeder wil herinneren. Dat dit niet  gaat over de taak ik haar vraag te doen. Het gaat niet over mij of over mijn man of over iemand anders . Het gaat over verlies . Het gaat over een gebroken hart. Het gaat over pijn. Ik ben haar moeder , en moge de hemel mij helpen om hard te vechten om alles wat ik kan te doen om haar gebroken hart te helen, elke dag.'


Bron: http://www.findingmagnolia.com/2012/09/this-is-reminder-to-myself.html

vrijdag 22 november 2013

Uitdaging - matigheid - voorraad en zelf maken


"Laat je linkerhand niet weten wat je rechterhand doet"
Woorden van Jezus zelf als het gaat om geven.
Meestal wordt dat nog wel eens verder doorgetrokken: laat niets weten van al het goed (dus ook het niet materiele)  wat je doet, want je beloning ligt bij God en niet bij de mensen. 
Eerlijk gezegd is dit een punt waar ik al lang mee worstel en waar ik nog steeds niet uit ben. 

 2 voorbeelden:

1. The Duggar Family. Deze grote Amerikaanse familie met 19 kinderen leeft volgens de regel: Jezus eerst, dan anderen, dan jezelf. Ze doen veel inspirerende dingen, steken de handen uit de mouwen voor anderen, zegenen de mensen om hun heen met een lach, woord of met daden. Dit wordt in beeld gebracht in TV-shows. In de boeken die ze schrijven vertellen ze meer over hun band met Jezus en hun motivatie. Critici zeggen dat ze hun goede daden teveel ten toon spreiden, maar ze worden ook veel geprezen en ze inspireren anderen om vriendelijker, geduldiger en minder op zichzelf gericht te zijn - om maar een paar dingen te noemen. En in hun boeken verwijzen ze naar de bron van alle goeds: God zelf.

2. Een dominee in een dorp hier in Nederland die veel van zijn salaris gebruikte om mensen te helpen. Hij sprak er niet over, maar op een of andere manier kwam toch uit dat hij 'meer deed dan de mensen weten.' Omdat het toch uitkwam kon hij toch een inspirerend rolmodel zijn en gaf het gebeuren een les in nederigheid. Maar als het nu niet was uitgekomen? Als hij erover had gesproken had hij misschien andere kunnen inpsireren om anoniem gaven te geven aan hen die in nood zitten.


Zie je? Alles heeft twee kanten en ik denk dat christenen hier hun eigen hart mogen onderzoeken en dat het één niet per se goed en het andere niet per se fout is. Bescheidenheid past misschien ook meer bij onze volksaard. Zelf heb ik ontzettend veel leuke ideeen opgedaan via Amerikaanse blogs die dus wel heel veel (eigen) goede daden beschrijven. In het begin vond ik het soms wat trots overkomen maar inmiddels heb ik er veel goed ideeen uit geput en begrijp ik dat de blogs voornamelijk bedoeld zijn om mede-christenen op te bouwen. In de geest van Titus 2, waar staat:

Evenzo moeten de oudere vrouwen in hun gedrag zijn zoals het heiligen past: geen kwaadspreeksters, niet verslaafd aan veel wijn, maar leraressen van het goede.
  Betoon uzelf in alles een voorbeeld van goede werken. Betoon in het onderwijs zuiverheid, waardigheid, oprechtheid,
en spreek een gezond woord, boven alle kritiek verheven, zodat de tegenstander beschaamd zal staan en niets kwaads van u te zeggen heeft. 
Dat laatste is natuurlijk altijd moeilijk, want tegenstanders zullen zonde vinden als ze die zoeken. Eén van de dingen die ik van The Duggar Family erg bewonder is hoe ze met kritiek omgaan, dat lukt mij op zo'n manier niet. Ze kijken of er oprechtheid in schuilt, of het waar is en zo ja dan doen ze er wat mee en zo niet, dan laten ze het voor wat het is. Ze zullen het wel geleerd hebben, denk ik, door de bakken kritiek die over het gezin zijn uitgestort. Maar waar het mij vooral om gaat is dat God ook kijkt naar de zuiverheid van je intenties en de oprechtheid van je daden. Het is niet aan mij om zusters in het geloof te bekritiseren omdat ze hun eigen goede daden in het voetlicht brengen. Ik kan er juist van leren, zij zijn 'leraressen van het goede.' Beter dát lezen, dan de roddels in een roddelblad toch? En bovendien is het ook niet juist om meteen het negatieve te verwachten: God ziet het hart aan, hij ziet de motivatie van de schrijfsters. 

Bovenstaande moest ik eerst even kwijt voordat ik zelf zover kon komen iets te schrijven over onze persoonlijke uitdaging van de week. Waarbij ik jullie van harte wil uitdagen om op een of andere manier zelf te kijken of je ook mogelijkheden ziet die hier in het verlengde van liggen.

De uitdaging
Ongetwijfeld hebben jullie gehoord van de ramp op de Filipijnen. Op de een of andere manier raakte het nieuws ons heel erg. Misschien omdat we de Fillipijnen eerder nog hadden overwogen als adoptieland (voor we ons inschreven voor Zuid-Afrika)? Ik weet het niet, maar wat ik wel wist is dat ik graag wat wilde doen, maar dat we net een grote kostenpost hadden gehad aan onder andere Sinterklaascadeaus en we nog een paar grote posten in het vooruitzicht hadden.

Bron: EO. (Ook als je niet gelooft dat geld goed terecht komt in grote landelijke acties, kan je moeite nemen om verder te kijken. Bijvoorbeeld de EO en adoptieorganisatie Wereldkinderen hebben kleinschalige projecten, mocht je daar meer vertrouwen in hebben.)

Toch wilden we erg graag iets meer doen dan een kleine gift geven, dus zondag na de kerk hebben we op allerlei manieren nagedacht hoe we dat zouden kunnen doen. We maakten er een echte brainstorm van en van koekjes bakken en zelf iets maken kwamen we uit op een fancy fair en wat al niet meer. Toen zijn we realistisch gaan kijken naar ons eigen energieniveau, beschikbaarheid van ruimten en wat iets nu eigenlijk echt oplevert ten opzichte van wat je er in stopt (je moet wel 10 koekjes-ladingen verkopen voor 4 euro per stuk om slechts 40 euro op te halen etc.) Uiteindelijk kregen we een inzicht dat helemaal  bij ons past. Wij budgeteren namelijk bijna alles, dus in plaats van iets te maken waarbij je eerst nog geld moet uitgeven en dat ervan aftrekken, dacht ik dat ik beter zou kunnen besparen. Een grote wekelijkse kostenpost wordt gevormd door de boodschappen. Bovendien zou een weekje matigheid ook geen kwaad kunnen en wordt je door je matige eten de hele week herinnert aan de mensen voor wie je het doet. Ook kwam er na de start van deze actie dankbaarheid in ons hart dat we zelfs na een eerdere week van matige boodschappen nog steeds zoveel voorraad hadden om heerlijke maaltijden mee te maken. In de Fillipijnen is geen voorraad meer in de getroffen gebieden en dat zet je dan weer extra stil: zelfs als je matig wilt zijn, heb je nog steeds meer dan de armen in een ander land... 

Onderstaande foto's geven een idee van hoe ik te werk ben gegaan: eerst inventariseren wat er in huis was, uit de bijna onmogelijke combi van ingedrienten zo'n 6 maaltijden samengesteld, waarbij het de sport was zo weinig mogelijk extra ingedrienten te kopen. Daarna een boodschappenlijstje gemaakt dat erg beperkt was. Uiteindelijk in de winkel toch nog iets meer nodig gehad, maar al met al toch weer voor een onwaarschijnlijk laag bedrag boodschappen gedaan. Zaterdag trekken we het bedrag dat uiteindelijk is uitgegeven af van het bedrag dat in het budget stond en wat over is hebben we bespaard voor de actie.

voorraad bekijken, eertse ideen voor maaltijden


Mijn uitdaging is: heb je ook nog een gebied waarop je kunt bezuinigen? Veel mensen vinden het  in de crises en tijd van feesten wellicht moeilijk om te geven, maar denk dan eens aan iets wat je misschien kan besparen. Voor ons ligt het duidelijk in de boodschappen, voor een ander misschien een kappersbezoek wat uitgesteld/ overgeslagen kan worden of een kledingbudget dat gehalveerd wordt. Wie weet wat je zo nog (extra) kan doen! 
Micha 6:8 Hij heeft u, mens, bekendgemaakt wat goed is en wat de HEERE van u vraagt: niets anders dan recht te doen, goedertierenheid lief te hebben en ootmoedig te wandelen met uw God. 
Daar staat dan weer een verwijzing naar Deutronomien 10: 12 
12 Nu dan, Israël, wat vraagt de HEERE, uw God, van u dan de HEERE, uw God, te vrezen, in al Zijn wegen te gaan, Hem lief te hebben en de HEERE, uw God, te dienen, met heel uw hart en met heel uw ziel.
 
En als je dan verder leest in Deutronomien, zie je wat 'Zijn wegen' zijn: 

17 Want de HEERE, uw God, is de God der goden en de Heere der heren; (...)18 Die recht verschaft aan de wees en de weduwe, Die de vreemdeling liefheeft door hem brood en kleding te geven.
Amen. Toch?

Bonen weken. Een voorraad gedroogde bonen, geeft je al zó 2 maaltijden! + een lekkere bonensoep met enkele spekjes en veel Mexicaanse kruiden (komijn, paprika, cayennepeper, zout, uipoeder en verse knoflook en ui). Een voorraad uien helpt ook!


Mmm...ook lekker als lunch.


Favoriet van zoon: pannekoek met spek!





Zelf noodels maken van ei, bloem en melk. Simpel, goedkoop en het geeft voldoening om het zelf te maken! Recept: http://themamasgirls.com/homemade-noodles/

Al met al hebben we ook nog prima gegeten. De matigheid zat 'm vooral in veel minder vlees in het eten. En weinig luxe: als ik echt lekkere koekjes wil, moet ik ze zelf bakken, anders moeten we het doen met biscuitjes en pepernoten van vorige week. Ook prima toch? Het enige vlees dat we deze week hebben gegeten met z'n 3 tjes was 240 gram gehakt en een duo pakje spekjes. Daarnaast nog 1 x vis. En ik heb geen klachten gehoord van man en kind: integendeel :-)

woensdag 13 november 2013

PompOENig

Soms lukt het ook wel eens helemaal niet. Koks zeggen altijd: de kwaliteit van je ingedrienten bepaalt alles! Nou, dat klopt. Maar in mijn geval een gebrek aan kwaliteit. Een tijd geleden had ik twee reuze-pompoenen gekocht. Eentje was er verwerkt maar het bleek een waterige decoratieve soort te zijn. De andere werd geindentificeerd als een Cinderella, een zoete niet waterige soort, uiterst geschikt voor taarten en cakes e.d. Nou, geen wonder dat ik me er al helemaal op verheugde. Ik zocht een hele rits bak-recepten en paste ons weekmenu er op aan met pompoenburgers, pompoencurry met kokosmelk en pompoensoep.





Vanochtend begon ik aan een veelbelovende halvering van de mega pompoen. Dat gaat best gemakkelijk, want de luchtige kern waarin vruchtvlees en pitten zitten is ook groter. Het snijden ging eigenlijk nog makkelijker dan bij een kleine, compacte pompoen. Ik besloot de helft van de bijna 9kg  wegende pompoen met schil en al in de oven te doen. het paste net. Maar toen kwam, na een uurtje op 180 graden in de oven, de deceptie/ flop.....een ovenplaat vol water, het kleine beetje pompoenvlees wat over was bestond uit lange, waterige draden en proefde totaal smakeloos.

Okee, weg weekplan, cake- en koekjesrecepten, trots over mijn verbeterde organisatie van hoeveelheden die ik zou blancheren, tot puree maken en per zakje verpakken, haha, houdt me weer nederig moet ik maar denken.



 Gelukkig wisten de kippen nog raad met het gedeelte pompoen dat nog rauw was. Best trots trouwens op zoon die bij het schoonmaken van de pompoen direct zei: 'voor de kippen?' (i.p.v. in de prullebak) Lukt dan toch om een beetje landelijk te leven hier in de stad.


 
Maar direct even iets gedaan wat gegarandeerd succes oplevert: wasmiddel maken. Ik ben zo blij met mijn nieuwe weegschaal in retro-look. We bleven maar naar de winkel lopen voor batterijen van bijna 5 euro voor de digitale weegschaal. Nu hebben we weer een lekkere ouderwetse schaal waar je wel wat beter op moet kijken maar die waarschijnlijk een leven meegaat.



Van deze zelfgemaakte creme met kokosolie heb ik ook nog steeds plezier. Het stond heel lang in de koelkast omdat ik nog een ander potje had. Het is dus maanden houdbaar. Nu het kouder is, wordt zoons haar weer wat droger en doe ik na de moisturiser deze creme er in. 


Koopje bij een tweedehandswinkel: een hele grote rieten mand om speelgoed in te bewaren. (O ja, net zegt zoon dat hij de staf van Sinterklaas in de winkel heeft gezien en dat is inderdaad zo. Bij de tweedehands winkel lag een staf. En nu gaat het Sinterklaasjournaal net over een zoekgeraakte staf. Ik heb zoon maar gezegd dat hij een brief moet 'schrijven'. :-)

Zoon is letters aan het leren en vraag of hij zijn naam mag typen, dus bij dezen: seth. En nog een keer: seth.

(Daar gaat mijn idee van privacy haha)




Ik ben zo blij dat ik in deze waardevolle periode fulltime thuis kan zijn bij zoon. We knutselen heel wat af en gisteren hadden we een soort thuis-gym met gekleurde vellen papier op de grond waarop we dan om de beurten moesten springen en een soort hindernisbaan.
Dat is echt genieten. Pinterest is voor mij een grote bron van ideeen, moet ik zeggen. Gisteren hebben zoon en ik samen een heel aantal nieuwe dingen opgezocht en geprint om later te doen.


Ter afsluiting nog een mooi cadeau-ideetje. Dit zelf gemaakte cadeautje kreeg ik van mijn zus: leuk idee he? Als ik het goed onthouden heb, van sierappeltjes uit eigen tuin. Van mijn schoonzusje kreeg ik ook een heel mooi bloemig en pompoenig bloemstukje in een soort lange boomschors, maar daar moet ik even een nieuw bloemetje in doen inmiddels. Mooi die rustieke decoraties met boomschors, jute en dan gecombineert met een kantje.

woensdag 6 november 2013

Dankdag 2013 - Dankt God in alles


Foto-impressie van onze feestelijke Dankdag vandaag. Vorig jaar waren we al van plan meer een feestdag te maken van deze speciale dag, maar toen moest mijn man naar het buitenland. Dit jaar was het wel mogelijk én met onze zoon erbij!

Steekwoorden om deze dag samen te vatten zijn: danken, uitleggen aan zoon, samen zingen (en dansen,  m'n Afrikaanse jongentje blijkt hier veel plezier aan te beleven, vooral het ronddraaien ) voor God, liedjes over dankbaar zijn, Amerikaanse korte Thankgiving-aflevering met muziek en teksten, lekker samen koken, heerlijk eten, Liedje over Thanksgiving van Johnny Cash in de aflevering van Dr. Quinn,  dingen verzinnen waarvoor we dankbaar zijn en op blaadjes schrijven, versieringen voor de tafel maken, Bijbelgedeelte over dankbaarheid en verwondering lezen, samen danken aan de hand van de blaadjes, 's avonds nog chips mogen eten voor zoon, toetje versieren, blij zijn. 

We hadden een erg drukke tijd achter de rug en eigenlijk had ik niet zoveel energie over om het echt te organiseren dit jaar, maar toch voelde ik me 'geroepen' om last minute in klein verband er toch een feestelijke dag van te maken. In verband met  hechting en dergelijke nemen we even een stapje terug  in het sociale leven zodat we ons weer even goed op onz kleine gezin richten, dus deze Dankdag hebben we dan ook met z'n drietjes gevierd. En wat hebben we veel te danken. De Bijbel zegt dat we God in alles moeten danken, maar we hadden ook wel heel veel concrete dankpunten, waaronder natuurlijk het grote geschenk van Gods Zoon Jezus aan ons en ook in ons eigen leven iets heel bijzonders dit jaar: het toevertrouwen van één van Zijn kinderen aan ons als ouders. 

Hieronder een foto-verslagje van onze dag. Niet te geloven dat als God het wil, zoon volgend jaar deze dag gewoon op school hoopt te vieren. (Trouwens over scholen gesproken: ik heb een bijzondere interesse in thuisonderwijs, daarom heb ik daar een korte bloglijst van toegevoegd op dit blog --> ik kreeg ze weer verwezen van een mede-blogster)

Hartelijke groeten,

Annemieke


'snoepjes'- eten (met spekkies)



Tijdens het helpen, moesten de marshmallows natuurlijk worden geteld en op kleur worden gelegd. Heerlijk als leren, helpen en spelen zo samen gaan.
 


 Voor het toetje



Lekker stampen!
 

Zelf versieren
 


Mooie herfstbladeren # dankbaar voor de herfst!


Liedjes op youtube 'Dank U wel voor de sterren en de maan' etc. 


'Ring' van Thomas de Trein, van zoon gekregen, moest boven de ring die aangeeft 'dat pappa en mamma bij elkaar horen'. Wat voor een gedachte zou daar nu achter schuil gaan??



Bepoederde pompoen met lichtje.


Zoon's art work werd ingezet voor de decoratie :-)





Tussen diner en toetje: de blaadjes maken met dankpunten.

 


's Avonds bij het slapen gaan, wanneer ik zoon vraag waar hij over gaat dromen: 'over het dank-feest' .... 
# Dankbaar!


N.B. Andere ideeen: kerkbezoek (kon bij ons vandaag helaas door omstandigheden niet gerealiseerd worden)/ Bijbelteksten over dankbaarheid opzoeken/ iets brengen aan mensen die een bepaalde dienstbare rol in de samenleving hebben (onderwijzers/ ambulance personeel/ brandweer/ politie/ mensen die het vuiln is ophalen etc.) of iemand die vaak oppast of zoiets/ benoemen waar je dankbaar voor bent aan de hand van de volgorde 'Waar ben ik dankbaar voor m.b.t..... God/ mensen om me heen/ mijzelf/ mijn omgeving/ onze geschiedenis'/ elk jaar hetzelfde effen tafelkleed gebruiken waarop je elk jaar met watervaste stift dankpunten schrijft/ in de komende tijd steeds 'dankbaarheids-blaadjes' aan de boom hangen en het meenemen in gebed....wie weet er nog meer?