donderdag 31 oktober 2013

Reden tot een feestje?


Uit de film Luther (niet geschikt voor kinderen)

Vandaag is het Hervormingsdag / Reformatiedag. Als kind was ik al verzot op geschiedenis, dus dit was een dag waar ik me op verheugde: spannende verhalen over monniken, ridders, een keizer, goed en kwaad, zwart-wit... Later begon het toch te knagen. Is die enorme scheiding in de kerk wel reden tot een feestje ? (cru gezegd)

Bovenstaand stukje is een verzameling van kleinere fragmenten uit de film over Luther. Het geeft goed aan waarom er verandering nodig was in de enige christelijke kerk die we hier in het Westen hadden. Volgens mij zeggen beelden soms meer dan woorden, zelfs als je de blunder van de priester - met verbrande hand die even later achteloos een papier vasthoudt en zijn handen pijnloos vouwt - over het hoofd ziet...


Waarom gedenken veel protestanten deze dag? Omdat we ons beter voelen dan Rooms Katholieke gelovigen? Ik hoop het niet zeg. Honderden jaren geleden was de R.K.K. absoluut onvergelijkbaar met de kerk van nu. De kerk had toen gewoon teveel macht, teveel decadentie, was te werelds en manipuleerde de gelovigen d.m,v. angst en daaraan gekoppeld macht/ aflaten/ het kopen van zaken die nooit te koop kunnen zijn. Nu is die macht een stuk minder en met de nieuwe paus zal het met de decadentie ook steeds minder worden. Bisschoppen zoals de bisschop die in Duitsland het nieuws haalde met een megaverbouwing van miljoenen, worden op het pauselijk matje geroepen. Met zo'n grote kerk is het te verwachten dat er een flink aantal incidenten zijn, maar als we eerlijk zijn komen in de protestantse kerken ook veel nare dingen voor. Helaas zijn de mensen die de kerk vormen niet zondenloos en ook heeft niet iedere kerkganger een levende relatie met Jezus Christus (hoewel ook dan we nog in zonde kunnen vallen).

Zijn er dan geen verschillen? Uiteraard wel. Dat één man zoveel macht binnen de kerk kan hebben, als een paus, dat kan er bij ons protestanten niet in. In de Reformatie kwam er een grotere vrijheid van denken, de Bijbel verscheen in de eigen taal, mensen werden aangemoedigd zelf te denken. Uiteindelijk ging dit helaas wel ten koste van de eenheid van de kerk. Doordat we de Bijbel konden lezen, waren beelden en kerkelijke kunst niet meer nodig en het risico was te groot dat de beelden an sich aangebeden zouden worden. Daarom verdwenen ze uit de protestantse kerken.  En wat nog meer? De onderstaande links geven in twee delen een mooie, spannende verwoording van een geschiedenis uit de tijd van de hervormingen, met Luther als centrale figuur.

De reformatie - deel 1
De reformatie - deel 2 
Met dank aan de persoon die dit op youtube heeft gezet!

Wat ik daarbij nog wel wil zeggen is: in deze tijd hebben we elkaar als christenen hard nodig. Ik wil me op geen enkele manier afzetten tegen mijn Rooms Katholieke broeders en zusters. Onze geadopteerde zoon is de eerste maanden van zijn leven op een geweldige manier opgevoed door de zusters van de orde van Maria Theresa. De liefde van Christus was van het gezicht van de zuster die voor hem zorgde af te lezen! Desondanks ben ik blij met wat de reformatie mij heeft gebracht, zonder deze omwenteling had ik nu niet mijn eigen Bijbel kunnen lezen, had ik niet vrij mijn eigen mening kunnen vormen op basis van deze Bijbel en had ik mijn geloof alleen kunnen baseren op wat geestelijk leiders mij vertelden.

Ook de R.K.K. is uiteindelijk veranderd. Daar heb ik me wel eens over verbaasd in gesprekken met jonge reformatorische mensen, die leken te denken dat het in Rome nog steeds zo'n poel van verderf was als toen in de tijd van Luther en dat er nog steeds aflaten verkocht werden, etc. Tijd voor een nadere kennismaking zou ik zeggen :-) 

Want met behoud van je eigen identiteit als kerk, kan je toch altijd van elkaar leren. Zo zal ik mij altijd de ontferming en liefde van de Zuid-Afrikaanse zuster herinneren en de toewijding van een oudere monnik die ik ooit sprak in een naburig klooster.

In die zin wens ik al mijn protestantse broeders en zusters een goede en mooie hervormingsdag en mijn katholieke broeders en zusters wens ik ook een hele goede dag en Gods zegen! Dat we allemaal maar continu mogen kijken wat er bij onszelf en in onze eigen kerk nog meer hervorming nodig heeft en dankbaar mogen zijn voor de goede dingen die God ons door de geschiedenis bracht. En ja, dat klinkt moralistisch, maar goed, ik hoop dat jullie het me vergeven; het is in de vorm van een goede wens moet je maar denken :-)

Hartelijke groeten,

Annemieke

PS. Het idee om eens een reis te maken waarbij de Wartburg en andere plekken uit de geschiedenis van Luther op het (eigen) programma staan, is een beetje, min of meer, geboren....wie weet!

zaterdag 26 oktober 2013

Why I like October - Waarom ik van oktober houd


Dit was een leuke verrassing, een gepland dagje uit bleek veel landelijker dan gedacht, inclusief dieren en een tochtje met een oude tractor. 


Knutselwerkje met pompoenpitten.


Bos, bos, bos...wat ben je mooi in deze tijd van het jaar!

Autumn favorite time of year :) would make a cute wall hanging for the season!


Het is paddestoelenseizoen! Ik zou best wel willen weten welke je kan eten en welke niet.... Maar ik bega er liever geen fout mee. Op het Journaal zeiden ze dat plukken voor eigen gebruik mag...wie weet ooit.


Héél veel paddestoelen!




Koekjes bakken met logeetje, een beetje ruw langs de kantjes, maar die zijn het lekkerst ;-)

 

Source: http://www.bedifferentactnormal.com/2011/11/fall-tree-crafts-for-kids-fall-trees.html.
Logeetje en zoon maakten een herfstboom met behulp van wattenstaafjes. Voor beiden (3 en 8 jaar oud) een leuke activiteit!


Aan het einde van de tunnel...


Natuurlijk avontuurlijk.



 Was een erg mooi loofbomenbos. Laarzen waren geen overbodige luxe. Nu is een bos altijd al mooi, spannend en bijzonder: je weet nooit wat er om de volgende bocht te zien is. Maar in dit bos waren extra elementen toegevoegd: een vlot, hutten van takken, bulten en kruipgaten, houten elementen en een boomstammen-pad. Voor een stel energieke jongens een prima uitdaging!




 
Slapende kat op de naburige kinderboerderij. Zoals katten kunnen slapen zou je er haast jaloers op worden, toch?


 


Onze Nederlandse jongen. Wat een schatje he met z'n klompjes?!



Deze tekst vond ik nog op het www. Prachtig!

LOVEEEE!!!!

donderdag 10 oktober 2013

Pompoen Seizoen

Even een kort pompoen-berichtje...

Pas geleden hadden we buiten bij de boer twee enorme pompoenen en een aantal kleintjes gehaald. Ter decoratie en om nadien op te eten. Op Pinterest kwam ik daarna een identificatie-kaart tegen van pompoenen. het blijkt dat we een echte Jack ó Latern hadden (die grote groene die helemaal oranje is gekleurd en die vaak gebruikt wordt om uit te hollen) én een Cinderella. Ook de kleintjes kan je eten en die schijnen notig van smaak te zijn.

De Cinderella (Assepoester) snap ik wel, je ziet de ranken er zo uitrollen tot wielen van een prachtige koets, lol. Deze variant schijnt ook nog eens erg lekker zoet te zijn, ideaal voor puree en taarten etc. De Jack ó Lantern is veel vlakker van smaak. Gelukkig maar, want ik had er gister soep van gemaakt en wilde dat per se zonder bouillon blokjes doen, maar het bleef maar smaakeloos en waterig. Bleek dan toch aan de waterigheid van de pompoen zelf te liggen. Dat komt omdat deze voornamelijk voor de sier worden gekweekt, dan is smaak niet zo belangrijk. Zelf vind ik het juist zo mooi als het samen op gaat, dus ik ben nu al helemaal vóór de sprookjesachtige Cinderella of op z'n Frans, heel chique Rouge vif d’etampes genoemd --> probeer dat maar eens uit te spreken haha.

Maar goed, de grote Jack was al geslacht (want zo kan je het wel noemen als je iets van 10 kilo in stukken probeert te snijden en van ingewanden, o nee, zaadlijsten probeert te ontdoen). Ik zal bouillonblokjes toevoegen aan de soep, helaas, maar als het daarmee kracht krijgt, kunenn we de soep tenminste nog eten. De rauwe pompoen die nog over was, is vanmiddag in stukken gegaan met een hele pittige dressing voor in  de oven. Daar heb ik wel alle vertrouwen in. Die dressing is zo'n goede combi met pompoen en behoorlijk sterk dat het niet zoveel uitmaakt of de pompoen nu rijk van smaak is of niet. (Dressing: sojasaus, citroensap, komijnpoeder, klein beetje chilipoeder, verse knoflook, gember/ gemberpoeder, eventueel wat groene kruiden, honing of bruine suiker, olie) Deze week ook al gemengde groenten uit de oven gegeten wat inhield: pompoenstukjes, paprikastukjes, aardappels in vieren, alles rauw in een dressing van olijfolie, honing en citroensap, peper en zout erbij en 40 minuten in de oven (180-200 graden?).


 Kwam dat even goed uit, dat ik net twee grote pannen van m'n moeder had gekregen :-)

Nu alleen nog een grote pan pompoen-appelmoes met helaas ook extra suiker (bleef maar waterig, nu weten we dus waarom). Wat ermee te doen? 2 x een 3 liter-zak voor de diepvries en nog over... Even experimenteren met koffie leverde een super resultaat op. Voor iedereen die een restje pompoenpuree heeft liggen, gezoet of ongezoet: ga er mee aan de slag met je koffie!


Ik maakte een combi van sterke koffie, een beetje warme melk, een flinke eetlepel puree (wel helemaal gladde nemen) en slagroom en speculaas-/ koek- of pumpkin spice-kruiden bovenop. Héérlijk. Het werd stilistisch misschien  niet het perfecte plaatje, maar ik wilde geen tijd verdoen aan heel lang foto's schieten, want die koffie moest natuurlijk zo snel mogelijk op, dat begrijpen jullie vast wel.

Hierbij nog de kaart voor het indentificeren van pompoenen, wie weet kunnen jullie er iets mee. Als je eenmaal weet welke pompoen je hebt, kan je weer verder kijken of je de schil kan eten ja/nee en welke recepten juist bij deze soort pompoen lekker zijn. Succes!


 Als doorklikken niet groot genoeg is, hier is de bron.

O ja, en het koekje bij de koffie is ook helemaal top! Met witte wijn en anijs echt iets voor deze tijd van het jaar. En eens echt iets helemaal anders! Ik gebruikte licht gekleurde biologische suiker omdat ik dit toevallig in huis had, maar met helder witte krijg je een nog lichter resultaat. Voor het recept zie hier: http://www.pincookie.com/anise-wine-cookies/
 



Nog een goede link: http://www.thenourishinggourmet.com/2008/09/roasting-pumpkins-for-pies-and-other-projects.html
Over verschillende soorten pompoen en roosteren van pompoen om er puree van te maken.

woensdag 9 oktober 2013

Cranforderiaanse zuinigheid en taferelen a la Gaskell



 Een van de activiteiten die je altijd op kan pakken in een verloren kwartiertje is een boek. Pas geleden besloot ik voor mezelf een soort boekenlijstje te maken met boeken die ik altijd al graag een keer zou willen lezen en boeken die ik wil herlezen (Little Women). De boeken van Elizabeth Gaskell stonden ook in dat rijtje. Dus stapte ik ’s avond na het eten op de fiets naar de bibliotheek. Heerlijk om in de avondschemering naast de oude kerk te fietsen in het meest oude stukje van de stad. Heerlijk ook om rustig in de bieb rond te lopen, lekker dwalen tussen de boeken. Onze bibliotheek zit nu nog in een historische locatie, een oud weeshuis in de binnenstad waar het aan het einde van het jaar zal verdwijnen om ingevoegd te worden in die ene mega bibliotheek die de stad zal tellen.


Elizabeth Gaskell

En ja hoor, gelukkigerwijs liep ik tegen ‘Cranford’ aan van Elizabeth Gaskell. Nee niet de filmserie van de BBC, maar het boek. Hoewel ik de serie ook geweldig vond, moet ik zeggen. Het zijn de gezichten van de serie die ik voor me zie als ik het boek lees: het zure, ernstige gezicht van juffrouw Jenkyns, de lievige, zenuwachtige, warme uitdrukking van juffrouw Matty, de drukke, bedillerige, opgewonden manier van doen van juffrouw Pole…ik zie het allemaal weer voor me als ik het boek lees. Eén passage ging over zuinigheid, die wil ik graag even delen:

 

“Het is me vaak opgevallen dat bijna iedereen zijn eigen persoonlijke maniertjes heeft om te bezuinigen – nauwgezet in acht genomen gewoonten om op één bepaald vlak fracties van stuivers te besparen- en dat men zich meer ergert wanneer die op de een of andere manier worden verstoord dan wanneer er guldens en rijksdaalders worden uitgegeven aan iets echt buitensporigs. (…)Welnu, juffrouw Matty Jenkyns was heel zuinig met kaarsen. We pasten vele kunstgrepen toe om er zo weinig mogelijk te gebruiken. Op winterdagen zat ze altijd twee of drie uur te breien. Ze kon dit in het donker doen, of bij het licht van het vuur en als ik vroeg of ik niet om kaarsen mocht bellen zodat ik mijn manchetten af kon stikken, zei ze dat ik maar een ‘vakantie der blinden’ moest houden.”

Waarna allerlei anekdotische beschrijvingen volgen over het wisselend branden van twee kaarsen die eigenlijk dezelfde lengte horen te zijn omdat het dan lijkt dat ze altijd samen branden (wat het geval is als er bezoek komt).

Cranford ~ Reading the book then will watch the series (again). ^__^

Zo heb ik dat vooral met boodschappen doen, daar zijn de laatste jaren echt bezuinigings-maniertjes ingeslopen die ik verder niet teveel zal toelichten. Een andere manier is om alles te gebruiken van het eten dat je in huis hebt. Van een echte weggooier ben ik de laatste jaren veranderd in een zuinigerd wat dit betreft. Restjes gekookte rijst gaan in de diepvries of naar de kippen, restjes avondeten worden bewaard etc. Maar waar ik me altijd erg aan ergerde is wat ik nu met de eigelen aan moest als ik schuimpjes van eiwit maakte. Eigelen zijn juist het meest vet van het hele ei, dus 5 stuks zo opbakken zag ik ook niet direct zitten. Dus besloot ik me te wagen aan het maken van vanillevla en mayonaise nadat ik eerst eiwitschuimpjes met chocolade had gemaakt. Dat pakte allemaal niet zo gladjes uit als gehoopt. Na een tijdje vla maken dacht ik dat het einde wel in zicht was, alleen nog dik worden. Nu zal ieder die wel eens sausjes of andere producten met warme eieren maakt, weten dat je zeer voorzichtig moet zijn dat je het mengsel niet teveel verhit aangezien het anders omelet wordt. Dus roerde ik op het laagste vlammetje tot ik een ons woog, maar echt dikker werd het niet. Het recept vermeldde niet dat opstijven ook naderhand kon gebeuren, dus bleef ik maar roeren. Telkens als ik het gaspitje wat hoger zette, rook het verbrand maar naderhand kwam ik er achter dat er iets onder de pan was vastgeplakt : ( 

Ondertussen had ik manlief aan het werk gezet met mayonaise kloppen in de veronderstelling dat ik hem na 2 minuten wel zou aflossen. Maar een krappe tien minuten later waren we allebei nog aan het (hand-)kloppen. Man, man, ik vond het wel welletjes, bereikte met de vla toch een iets te hoog punt van verwarming, stortte het allemaal in een bak om weg te zetten en ging man helpen met de mayo die groen was en hevig rook en proefde naar olijfolie. Er werd een dubbele handmatige garde bij gehaald die veel sneller ging, maar vanaf dat moment scheidde ook de mayo in stukjes en vloeibare delen. Ten einde raad besloten we maar te stoppen aangezien het recept de hele tijd sprak van één geheel worden etc. Ik besloot het mengsel mee naar boven te nemen om als haarmasker te gebruiken waarbij ik opeens een echte mayonaise geur begon te ruiken. Ik besloot een van de klontjes (waarvan de helft al in mijn haar zat) te proeven en de echte vettige mayonaisesmaak lag op mijn lippen!! Wat een zonde! We waren waarschijnlijk net op dat moment gestopt dat het wat aan het worden werd… En dat haarmasker was ook een beetje teveel en te vet, het koste me uiteindelijk drie wasbeurten om de vettigheid weer uit het haar te verwijderen.

Miss Matty's dress from the movie 'Cranford' 

Mis Matty's jurk van de film , bron: hier.

Nou ja, dat waren onze bezuinigsactiviteiten. ‘Frugal’ noemen ze dat in het Engels, geloof ik. Maar ik ben nog niet uit het veld geslagen hoor. De smaak van de vanillevla was goed. De volgende keer de pan goed controleren, niet alleen van binnen maar ook van onderen. En het opstijven gebeurd dus ook voor een groot deel in de koelkast. Ik denk dat me dat een volgende keer wel kan lukken. En bij de mayo weet ik nu ook waar we op moeten letten. Maar toen ik de genoemde passage in Cranford tegenkwam moest ik toch onwillekeurig aan onze eigen zaterdagavond van bezuinigen denken en kwam er een grote glimlach op mijn gezicht. Om maar geen eigelen te verspillen haal je gekste capriolen uit, terwijl je twee avonden later het veelvoudige uit kan geven aan bijvoorbeeld bestelde pizza. Ach ja, met één stapje tegelijk….

Succesvolle pogingen waren er trouwens ook. Zondag aten we zelf gebakken brood, maar met ons kleine gezin eten we niet een heel brood in een dag op. Dus gebruikte ik het twee dagen later in broodpudding. Zie: http://media-cache-ec3.pinimg.com/originals/92/26/7d/92267d7955c893705e6a6339e5e6fbc5.jpg.  De meest heerlijke pudding die ik ooit gegeten heb. Als je niet van zoet houdt, is het niets. Maar als je een zoetekauw bent zoals ik, dan loopt het water je vast in de mond als je deze pudding hebt gemaakt. De saus halveerde ik en dan was er nog meer dan genoeg om je pudding in te verdrinken, lol. 

http://media-cache-ec3.pinimg.com/originals/92/26/7d/92267d7955c893705e6a6339e5e6fbc5.jpg

De Nederlandse hoeveelheden (met minder saus dan in het recept) zijn:

160 gram brood – 75 gram rozijnen – 475 ml (magere) melk – 60 gram boter – 110 gram suiker – 2 eieren – 1 el vanille – ½ theelepel nootmuskaat.
Saus: 60 gram boter, 55 gram suiker, 55 gram bruine suiker, 125 ml light slagroom, ½ el vanille.

De saus werd bij mij karamel-achtig bruin. Ik sneed er twaalf stukjes van die (voor wie dat interesseert) 7 weightwatchers punten zijn per stukje met zo’n 18-20 ml saus. 

Bezuinigen kan dus ook lekker zijn J

 
 PS. De kruimels van het brood kan je weer op een bordje in de lucht laten drogen en als ‘breadcrums’/ paneer bewaren en gebruiken.
PS.PS. Wat zijn jullie typische bezuinigingsmaniertjes die echt bij jullie passen of heeft mevr. Gaskell niet gelijk als ze haar hoofdpersoon laat zeggen dat ieder wel zijn maniertjes heeft? O ja, wat doen jullie met eigeel dat 'over' is?