maandag 3 juni 2013

Hoe wij in een Moldavisch plakboek terecht konden komen :-)

Gisteren schreef ik over het boek van Jim Bob en Michelle Duggar. Vandaag wil ik alvast een paar onderwerpen bespreken. Er is heel veel in het boek waarover ik nadenk, wat prikkelt of wat inspireert. Maar het eerste dat echt direct actueel was in ons eigen leven stond onder het kopje 'The power of an enthusiastic greeting '/ ' De kracht van een enthousiaste begroeting, op blz. 98'


"We tell our family that people want to know you care about them, and a child's bright, sincere smile can be a powerful encouragement to anyone. It can lift weary spirits and warm broken hearts. That's the first step in how we teach our children to serve others and begin developing a ministry mind-set. The Bible says it's 'more blessed to give than to receive'(Acts 20:35) and we emphasize that lesson to our children by reminding them always to give others a smile."

"We vertellen onze familie dat mensen willen weten dat je om hen geeft, en een vrolijke, oprechte glimlach van een kind kan een krachtige bemoediging zijn voor iedereen. Het kan vermoeide geesten opheffen en gebroken harten verwarmen. Dat is de eerste stap in de manier waarop we onze kinderen leren om anderen te dienen en om te beginnen met het ontwikkelen van een innerlijke houding die op het dienen van anderen en het getuigen naar anderen is gericht. De Bijbel zegt dat het 'zaliger te geven dan te ontvangen "(Handelingen 20:35) en we benadrukken die les voor onze kinderen door hen eraan te herinneren altijd een glimlach aan anderen te geven."

"We teach them to overcome shyness by constantly reminding them of another foundation of our faith: Jesus' instructions to treat others the way you want to be treated (Matt. 7:12). To us, it's not cute when little ones turn away when someone speaks to them, or hide their faces in Mama's skirt, or stare back, wide-eyed and wordless; we believe that behavior is disrespectful of the other person. In contrast eye contact shows respect; it tells the other person, You're important; you're special."

"We leren ze om verlegenheid te overwinnen door hen voortdurend te herinneren aan een ander fundament van ons geloof: Jezus' instructies om anderen te behandelen zoals je zelf behandeld wilt worden (Matt. 7:12) Voor ons is het niet leuk of schattig wanneer kleintjes zich afwenden wanneer iemand tot hen spreekt, of als ze hun gezicht verbergen in mama's rok, of met grote ogen en woordeloos iemand aanstaren, wij geloven dat dit gedrag respectloos  is. In tegenstelling, oogcontact maken met de andere persoon toont respect, het zegt de ander: 'Jij bent belangrijk, je bent speciaal ' ".
 

Daarna volgt nog meer hierover. Ook dat kinderen bij voorkeur niet publiek terecht gewezen en in die zin dus vernederd moeten worden. Bij oudere kinderen kan gevraagd worden zich in te leven: hoe zou jij je voelen als jij iemand vriendelijk groet en een hand wilt geven en die persoon loopt bij je weg? Omdat het belangrijk is om Gods liefde aan de mensen om je heen te tonen, oefenen de Duggars met kennismaken en handen geven, bijvoorbeeld d.m.v.  rollenspellen, te beginnen met een lach en 'hallo' als reactie op iemands begroeting. Uiteraard geldt dat allemaal als pappa of mamma er bij zijn. Over veiligheid en 'vreemden' wordt op blz. 99 ook nog kort een en ander vermeld.

Oefenen

Nu was dit zo actueel omdat zoon al een tijdje bij ons is en over zijn ergste verlegenheid heen aan het raken is. In wezen heeft hij een heel sociaal karakter, waarschijnlijk wel meer dan zijn mamma. Ik ben in wezen voor een groot deel introvert en moet me zelf soms tot contact maken aanzetten en aanmoedigen. Volgens mij kan ik van nature een ernstige, serieuze misschien wat in mezelf gerichte blik hebben (of sjagreinig, haha, zo kan het ook overkomen, hoewel meestal echt niet zo bedoeld ;-)  In de supermarkt vind ik het prima om zo weinig mogelijk oogcontact te maken met mensen die ik niet ken (hoewel ik het altijd leuk vind om bekenden te ontmoeten :-) en zo weinig mogelijk aangesproken te worden. Dus met dit stukje raakte het boek een gevoelige snaar.

'Dus ik kan Jezus' liefde ook verspreiden door een vriendelijke glimlach te geven en mijn kind dit ook te leren????' Ja, nu ik het zo lees, geloof ik er wel in... Wat me ook aansprak is dat -hoe klein je ook bent, en ook als je verder niets te geven hebt- je altijd je glimlach aan een ander kan geven. En de rol die je als ouder daarin kan hebben: ' Ik zag hoe aardig je tegen die mevrouw hallo zei, dat was heel lief van je. Zag je dat die mevrouw daar helemaal blij van werd, dat ze ook ging lachen? Je hebt die mevrouw gezegend met jouw lach! Dank je wel daarvoor.'  Of iets dergelijks.

Juist zaterdag hadden we met zoon het kennismaken en handje geven geoefend, maar uiteindelijk kroop hij toch verlegen weg toen zijn oom hem een handje wilde geven. Op de terugweg besprak ik het gelezene met mijn man. 'Wat kunnen wij hiermee? Zijn we het hier mee eens?' Ik dacht nog dat je een kind misschien teveel te dragen geeft als je zegt dat ze om een ander mogen geven door vriendelijk tegen ze te zijn...totdat mijn man heerlijk nuchter en eenvoudig zei: ' een lach is nooit verkeerd toch?' En hoewel je dat natuurlijk kan fileren, snap ik zijn bedoeling. Vriendelijk zijn moet geen dwang worden, maar gewoon leuk. Een positieve levenshouding, waardoor je, je verlegenheid kan overkomen en je anderen kan zegenen.

Direct de dag erop kregen we van de Here God oefenstof :-) We liepen met z'n drietjes met de fiets in de hand op de dijk, alwaar een aantal volwassenen op een bankje zaten. Er was ook een hond die in het water speelde en wat natuurlijk wel interessant was voor zoon om naar te kijken. De mensen spraken ons aan en binnen een minuut werd er een fototoestel tevoorschijn getoverd om kleine zoon en ons op de foto te zetten (hij ziet er ook zo schattig uit en als combi met zijn ouders nogal opvallend). In plaats van een gesloten houding aan te nemen en mijn zoon met zijn hoofd de andere kant op te draaien, zoals ik anders zou doen, keek ik - okee ik geef het toe-  even bevreemd waarna ik zoon aanmoedigde lief te lachen en een keertje te zwaaien. Even later zei de mevrouw die erbij zat: ' dit zijn mensen uit Moldavie die even in Nederland zijn.' Nou, onze zoon komt dus in een Moldavisch plakboek, wie had dat ooit gedacht, lol.


We liepen verder en evalueerden samen kort wat er was gebeurd. Okee, ik heb geen praatje met ze gemaakt of ze een fijne vakantie gewenst, maar we hadden wel een begin gemaakt. Mijn schoonvader zegt: als God's Geest werkt, wordt een gierig persoon een zuinig persoon.  Niet dat Gods Geest er niet een vrijgevig persoon van kan maken (zie Zacheus) maar vaak gaan de dingen geleidelijk. Vandaag in de winkel waren er weer twee mogelijkheden om het groeten te oefenen. De eerste keer was het vooral oefenen voor mamma, zoon bleek toch echt te verlegen, maar de tweede keer kon ook zoon heel enthousiast 'hallo, hallooooo' zeggen tegen een - voor hem- vreemde mevrouw. Uiteraard heb ik hem daarna flink geprezen! Soms lijken kinderen nieuwe dingen zoveel eerder op te pakken dan volwassenen! Ik denk dat ik niet alleen zoon help, maar dat hij met zijn prachtige lach ook mij nog zal helpen (meetrekken) in het liefdevol omgaan met vreemde mensen die we tegenkomen :-) Ik hoop dat met God's kracht we hierin samen mogen groeien en we alledrie over verlegenheid en/of onwil heen kunnen groeien. Niet spontaan, maar met bewuste actie en met hulp van boven.



Conflicten

Ook de manier waarop conflicten worden opgelost vind ik erg mooi en helemaal vanuit de Bijbel gemotiveerd. De kinderen en ouders zeggen bijvoorbeeld: ' Ik was verkeerd door dit of dat te doen, wil je mij alsjeblieft vergeven?' Dus geen simpel 'sorry'. En wel een bevestiging en knuffel van de ander en veel complimenten en waardering van de ouder(s) achteraf. Het boek gaat hier nog verder op in en geeft ook situaties aan waarin het gezin fouten maakt in communicatie en hoe dit vervolgens weer recht gezet kon worden.

Tot zover het boek van The Duggars. Sommige dingen zijn moeilijk in praktijk te brengen als je niet aan homeschooling doet en omdat de Amerikaanse situatie nu eenmaal niet hetzelfde is als de Nederlandse. Maar er blijft genoeg over om toch geinspireerd door te raken en wat bruikbaar is!

Bucketlist Zomer

En...omdat een plaatje extra ook altijd leuk is: de Bucketlist van zomeractiviteiten die ik vorige week heb gemaakt. Vol leuke, zomerse activiteiten om geinspireerd van te raken.



 
 

Ook al zin in de zomer???

15 opmerkingen:

  1. Ik ben ook zo'n introvert mens...
    Ik betrap mezelf er ook vaak op dat ik vaak( onbedoeld) niet zo vriendelijk kijk. Bij mijn vriendin die dat ook heeft, hing pas een brief op de koelkast wat haar zoontje mee had gekregen op school.

    "Probeer steeds blij te kijken. Als er iets gebeurd wat je niet fijn vindt, of waar je boos om wordt, mag je dat wel even laten zien(of erover praten), maar kijk daarna weer blij. "
    Ik denk dat ik zo'n spreuk maar op mijn memobord schrijf...
    En in de film: A secret life, over de Amish, vertelde die vrouw ook hoe belangrijk het is om altijd vriendelijk te zijn, en liet een houten lepel zien waar ze een smiley op had getekend.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ha Carolien,
      En daar tikte ze toch vervolgens haar kinderen mee op de vingers :-) ???
      Mooie tekst.
      Groetjes!

      Verwijderen
    2. Ehm ja, nu je dat schrijft herinner ik me dat ook weer. Dat is dan weer niet zo'n goede combi! :-)

      Verwijderen
  2. Zolang je maar wel jezelf blijft! Ik vind introverte mensen vaak een zegen. Niet dat over-enthousiaste, maar meer dat doordachte. In onze maatschappij worden het er al steeds minder, lijkt het wel. Maar tegelijk geldt": "Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend." :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoi Jannemarie, je hebt wel een punt hoor en je brengt zelf de balans ook aan, aan het einde. Het gaat ook niet over 'druk doen' of 'leuk willen zijn' maar om de liefde van God door je vriendelijkheid te laten schijnen, maar dat gaf je zelf al aan. Maar de uniciteit van mensen moet wel blijven natuurlijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Lieve Annemieke,

    Ik heb met veel interesse je post zitten lezen.
    Wat zit er veel in!
    En wat mooi te zien hoe je samen met je zoontje probeert een weg te vinden in alles dat HEM welbehaaglijk is.
    Ja... want daar leven we voor!
    Tot eer en glorie van ZIJN NAAM!

    Iedere stap die we zetten,
    iedere glimlach die we uitdelen.
    JEZUS leert het ons ook al,
    als we "goed doen"
    door de naaste te eten, drinken, kleding of een glimlach te schenken...
    dat heb je AAN MIJ gedaan zegt JEZUS!

    In deze harde maatschappij waar niemand tijd heeft zijn dit soort dingen "bijzonder" geworden.
    Het is niet meer gewoon om zo in het leven te staan.

    Als je eens de tijd neemt om te glimlachen of simpel te luisteren,
    dan zijn mensen vaak zo verbaast.
    Persoonlijk vind ik het een mooie uitdaging.
    Je wordt er zelf ook heel bij van.
    Ik ervaar de voldoening die dit geeft echt als zegen.

    Want soms moet ik mijzelf echt even over die drempel van schaamte of verlegenheid tillen.
    En er bewust voor kiezen HEM te volgen in dit soort dingen.
    Op geleide van ZIJN GEEST,
    niet uit eigen kracht.
    Want anders is het niet echt!

    DANK voor je mooie woorden, overdenking en foto's!

    Hi Hi... wat leuk dat jullie zelfs in Moldavië bekendheid genieten :-)

    LIEFS, Suzanne

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor je lieve woorden. Inderdaad alleen de Heilige Geest kan je het goede laten doen en in de voetsporen van Jezus laten gaan.
      Mijn lijfspreuk is 2 Kor. 12:9
      Jezus zegt: mijn genade is voor u genoeg, want mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.
      Groetjes,
      Annemieke

      Verwijderen
  5. Al een tijdje lees ik mee, maar nu is het een keer tijd om te reageren. Wat heb je een prachtige zoon en een prachtige blog!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoi Annemieke!
    Wat een mooie, leerzame post! Ik had 'm van de week al gelezen, overdacht, en nu nog eens gelezen.
    Ik moet ook altijd oppassen dat ik niet te introvert ben. Vaak met dierbare vrienden of familie om me heen gaat het goed, maar bij vreemde mensen voel ik me heel snel erg ongemakkelijk. Dan ben ik vaak stil, bang om 'stomme' dingen te zeggen. Is ook een stuk onzekerheid hoor. Sommige mensen vinden wel eens dat ik net een kluizenaar ben. Ik ben veel alleen (thuis), maar dat geeft me echt niks! Ik vind de rust en stilte om me heen heerlijk, dat geeft me 'lucht' om na te denken. Soms ook wel gevaarlijk, want uit mezelf ga ik niet snel ergens heen. Terwijl het ook goed is om soms uit m'n 'isolement' te komen.
    Een glimlach kan er bij mij wel snel af, ik lach snel. Ook tegenover vreemden. Maar als iemand dan iets zegt, sla ik ineens heel verlegen mijn ogen neer en klap ik dicht.
    Ik hoop dat jullie samen over jullie verlegenheid heen mogen komen! :-) En wat heerlijk, die bucketlist! Wow, wat een heerlijke plannen voor de zomer! En met die zon erbij van de afgelopen dagen.. Genieten geblazen!!!
    Liefs, Marike

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hallo Marike,

    Dank je wel voor je reactie. Fijn om te lezen dat bij jou en ook bij anderen die hier reageerden, dit ook speelt. Ik voelde me eerlijk gezegd al een beetje onzeker over dit berichtje. Kom ik niet al 'te heilig' over? Moet ik niet meer schrijven over de momenten waarop ik totaal uitgeput 's middags aan tafel zit en denk 'Opvoeden? kan ik dat wel? Ik heb gewoon geen energie meer om te corrigeren en de rest van de middag nog door te moeten, vriendelijk, geduldig en met een lach op mijn gezicht.Laat staan buiten de deur vriendelijk te zijn. ' Want die momenten zijn er ook echt wel hier! En toen las ik jouw reactie waaruit ik toch wel denk af te leiden dat ik niet de illusie heb gewekt dat ik 'het allemaal al voor elkaar heb' dus, dat bouwt mij ook weer op. Ik herken me overigens erg in je verhaal. Voor onze zoon hier was, kon ik ook gemakkelijk uit vrije wil een aantal dagen binnen zitten. Sommige mensen kijken daar misschien vreemd van op, maar niemand is hetzelfde. Ik dacht dan altijd aan de families uit de tijd vh kleine huis op de prairie...haha...die zagen soms ook dagen niemand. Maar als ze iemand op bezoek hadden of ergens naartoe gingen, was het vaak extra leuk. Dus misschien gaat het niet om hoevaak je in contact met mensen komt (dat verschilt naar gelang je situatie en persoonlijkheid) maar hoe...
    Heerlijk he die zon. Met een aantal ideeen zijn we al direct gestart deze week :-)
    Jij ook sterkte en zegen met de 'ongemakkelijke momenten van verlegenheid.'
    Groetjes,
    Annemieke

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hoi Annemieke,
    Nee die illusie heb je helemaal niet gewekt hoor, ook nooit in andere berichten. Althans, niet bij mij!
    En wat je zegt, ik denk dat HOE je contact heb veel belangrijker is als de FREQUENTIE. Een vriendin van mij was vorige week een dagje hier, en we concludeerden allebei dat hoe weinig we elkaar ook zien/spreken, dat het altijd goed en fijn is om samen te zijn, en om elkaar te spreken. En dat is veel belangrijker dan dat je elkaar elke week oppervlakkig zou spreken, vind ik. (En frequente afspraakjes leiden veelal tot roddelen en op den duur ook inhoudsloze gesprekken, maar dan spreek ik voor mezelf. De mensen die ik het minste zie/spreek, heb ik de fijnste gesprekken mee)
    Ach, 't zou wat zijn hè, een klein huisje op de prairie.. ;-) Ik ben gelukkig met de plek waar ik nu woon, en het leven wat we hebben. Maar soms.. :-) Al is het maar voor even.. ;-)
    Groetjes, Marike

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hallo Annemieke,

    Ik las je blog en ik sta er heel dubbel in. Want hoe bescherm ik mijn kinderen tegen kwaadwillende mensen als ik ze leer om altijd vriendelijk te zijn? Ze spelen veel buiten, ik kan niet 24 uur per dag bij ze zijn om ze te beschermen!
    Ik ben zelf als kind en jonge vrouw een meerdere keren lastiggevallen op straat. Mensen hebben niet altijd goede bedoelingen. Hoe lossen jullie dat op?

    groetjes,
    Rozemarijn

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Hallo Rozemarijn,
    Wat vervelend zeg dat dit is gebeurd! Dank je wel dat je dit nog eens benadrukt hier en ons de vraag stelt hoe we hiermee omgaan. Ik heb kort even verwezen naar bl. 99 van het boek. Daar komt dit ook aan de orde. Het vriendelijk groeten e.d. geldt eigenlijk ALLEEN als je samen met je pappa of mamma bent en niet als je alleen buiten aan het spelen bent! Tegen de tijd dat onze zoon alleen buiten zal spelen, hopen we hem te leren dat hij niet met elk 'groot mens' een praatje hoeft te maken en gewoon lekker met de kinderen kan praten en spelen. Ik ben zelf niet een ervaren opvoeder, dus om nu al te zeggen hoe we het precies gaan doen is onmogelijk. In het boek staat nog dat je ook kan benadrukken dat als er iemand zegt dat je iets niets aan je pappa of mamma mag vertellen, je DIRECT je pappa en mamma het moet gaan vertellen! Het boek gaat daar nog dieper op in. Dus nog even voor de zekerheid, wat ik schrijf geldt alleen voor wanneer een van ons bij onze zoon is.
    Het boek is een aanrader hoor :-)
    Groetjes,
    Annemieke

    BeantwoordenVerwijderen

Your comments make me happy/ Uw of jouw reacties maken mij blij.