maandag 5 november 2012

Jouw huis: een veilige haven?



Dank je vriendelijk, maar voor mij geen gratis krantjes meer. Dat wist ik al lang. Toen ik 10 jaar geleden voor mijn studie (journalistiek) veel in de trein zat, waren die krantjes nog net nieuw. Het ergste wat je er toen over kon zeggen, was dat ze nogal sensationeel waren á la De Telegraaf. 


Na mijn studie reisde ik even wat minder met het openbaar vervoer waarna er weer een periode aanbrak dat ik met regelmaat een trein moest nemen. Het viel me op dat de krantjes in enkele jaren tijd veel schunniger waren geworden, zowel de inhoud van de artikelen als de advertenties. Ik nam me voor geen gratis krantjes meer aan te nemen. Maar afgelopen woensdag lag de Spits voor me in de trein, ik was moe, verveelde me, wilde iets opzoeken over de nieuwe ministerploeg en dacht ‘ach, het kan toch geen kwaad?’ Wel dus. 

Ik was geshokeerd door de ronduit po*nografische (even voor de zoekmachine, sorry, anders wordt mijn blog misschien geweerd door sommige filters) foto die er in stond, gewoon open bloot (letterlijk)! En eens gezien, blijft gezien. En voor die dag betekende het: als je ergens niet meer aan wilt denken, denk je er natuurlijk juist aan. Vergelijkbaar met iemand die op grote hoogte zit en te horen krijgt dat hij niet naar beneden moet kijken…wat doe je? Juist. In ieder geval… ik heb met mijzelf de afspraak vernieuwt dat ik de krantjes echt niet meer lees. 

Psalm 119: 37 Wend mijn ogen af, zodat zij niet zien wat nutteloos is; maak mij levend door Uw wegen.

Ik moest ook aan iemand uit de bijbel denken die een verbond met zijn ogen sloot: Job. Hij zegt in...
Job 31: 1 -  Ik heb een verbond gesloten met mijn ogen; hoe kan ik dan begerig naar een jonge vrouw kijken?

Waarna hij uitvoerig beschrijft hoe erg het zou zijn als hij wel had toeggeven aan zijn natuurlijke neigingen, zijn dwalende blikken. Job ging die situaties uit de weg. Mooi vind ik dat. Praktisch advies. Sommige dingen kan je maar het beste uit je leven wegsnijden, uitbannen. Wat mis je er trouwens aan?

 Gerard ter Borch - Jongen met neergeslagen ogen - Rijksmuseum

Tegelijk trek ik het me aan: hoeveel mensen worden beïnvloed door deze vergroving van de maatschappij? Jongeren van 16,17,18 die voor hun studie reizen en dit dagelijks op hun af zien komen. Ouders die dat misschien niet eens weten. Hoe zou ik mijn kinderen hier later op voor kunnen bereiden? Als het binnen een aantal jaar al zoveel erger is geworden, hoeveel erger kan het dan nog zijn over nog eens 10 jaar? 
Spreuken 4: 15 Laten je ogen recht vooruitkijken en je oogleden zich recht vóór je houden.

Spreuken 23: 26 - Mijn zoon, geef mij je hart, en laten je ogen behagen scheppen in mijn wegen.

Een idee zou al zijn om altijd zelf iets (goeds) mee te nemen om te lezen....

In diezelfde week ging mijn man uit eten met zijn werk. Een Braziliaanse eetgelegenheid. Halverwege de avond kwamen er schaars geklede dames in een soort carnavalskostuum ronddansen. Niet meer opnieuw daarheen dus. 

Net die dag had God in mijn hart gelegd om het thuis extra gezellig te maken: een goed humeur, kaarsjes aan, olielamp op de tafel met een kanten tafelkleed eronder en de keuken lekker opgeruimd…. Ik wilde er alles aan doen om een gezellig thuiskomen voor mijn man te maken. Ik had een tijdje daarvoor namelijk gelezen dat het zo een belangrijke taak is om ons huis een haven van vrede en rust te maken in een wereld waarin het zo vaak vooral om se*s, ambitie, begeerte en prestatie gaat. Dat onze mannen daar zoveel mee te maken krijgen en dat als je thuis bent als vrouw, je daar zo’n mooie taak hebt om een tegenwicht te bieden. Nou ja, zoals ik al zei het was achteraf gezien niet dat artikel op zich maar God die mij op dat moment dat inzicht gaf dat het belangrijk was. En zo werd het ook ontvangen. Mijn man ervoer het als een cadeau om zo thuis te komen. Precies zoals ik het ook bedoeld had. En achteraf bleek dus dat juist die avond ‘de wereld’ (om met ouderwets kerkjargon te spreken) zich zo opdrong in het restaurant… Soms begrijp ik Gods werking helemaal niet, maar ik koester die momenten waarop alles op z’n plaats valt en ik begrijp waarheen God ons leidt! 


Spreuken 31: 10 - Wie zal een deugdelijke vrouw vinden? (…) 12 - Zij doet hem goed en geen kwaad, al de dagen van haar leven.

Je huis een veilige haven maken… Hoe doe je dat? Het betekent niet zoveel mogelijk Home & Garden – magazines lezen of een cursus binnenhuisarchitectuur volgen. Het betekent een open hart en luisterend oor. Een beetje opruimen, een kaarsje aan, rustig bij elkaar zitten en echt aandacht hebben voor elkaar. Het is zo belangrijk en je kan er meer mee bereiken dan alleen zichtbaar wordt op het moment zelf.  Het zal vast niet altijd lukken en soms niet meteen bij binnenkomst (hoewel een goed begin de toon wel zet), maar probeer er zo af toe eens bij stil te staan en onthaal je man extra hartelijk en liefdevol. Hij is het waard en hij heeft het nodig! (En voor jezelf is zo’n warme, veilige plek in deze soms koude wereld, ook heerlijk toch?) 

Immers, het tegendeel is ook waar….als je man al in een wereld leeft die soms voelt als een doodse woestijn waarin alles in het werk wordt gesteld om je dorst op te wekken voor dingen die niet goed voor je zijn, waarin hij wordt verleidt, waarin hij wordt beoordeeld, er eisen aan hem worden gesteld... en hij thuis veelvuldig te maken krijgt met een ruzieachtige sfeer, verwijten, onbegrip (of nog meer onreinheid door bepaalde TV programma's of magazines)... dan drijf je hem van je af, terug naar die woestijn...

Spreuken 21: 19 - Het is beter te wonen in een woestijnachtig land dan bij een twistzieke en wrevelige vrouw.


Maar om positief af te sluiten:

Spreuken 19: 14 - Huis en have zijn een erfelijk bezit van de vaderen, maar een verstandige vrouw is van de HEERE.  
 
Je spulletjes of de mate van decoratie en hoeveel geld je daar voor over kan hebben, doen er dus uiteindelijk niet toe, maar jouw verstandige keuzes wel. Gods zegen,

Annemieke 


PS. Meer over dit onderwerp weten? Praktische ideeen nodig? Misschien een leuke tip:

Making Your Home Haven week 1 

6 opmerkingen:

  1. Je was dus echt geschokt? Zucht. Ik snap het.

    Leuk, die andere link. Ik ga daar eens kijken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat fijn dat je steeds zulke diepgaande blogs schrijft. Inderdaad, je huis als veilige haven voor wie er thuishoort, en mogelijk voor anderen. Dat is ook mijn ideaal. Tegelijkertijd ervaar ik het als confronterend om dit ideaalbeeld te lezen. Er schort namelijk nogal wat aan. En in de eerste plaats kijk ik dan naar mezelf: hoe vaak ben ik niet ongeduldig, kortaangebonden, gehaast, snel op mijn teentjes getrapt etc. Bovendien hebben een aantal van onze kinderen een psychiatrische stoornis, waardoor de sfeer vaak negatief bepaald wordt. Ik ervaar de taak om als vrouw en moeder de sfeer zuiver en goed te houden, als zwaar.
    Maar ook weet ik dat God mij op deze plek heeft gezet, met deze kinderen, in dit huis. Hij legt geen taak op zonder daar ook de kracht voor te geven.
    Bedankt voor je blog, het geeft een stimulans om er weer voor te gaan!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Anoniem, wat een eerlijke reactie. Ik probeer zo voorzichtig mogelijk te formuleren, want als ik ergen een hekel aan heb zijn het ideaalbeelden schetsen waaraan niemand kan voldoen en die alleen maar frustreren. Ik geloof voor mezelf heel erg in een klein begin. Ergens staat in de Bijbel (weet de tekst even niet meer) dat God een klein begin niet veracht. Ik maak ook zoveel fouten en als ik altijd zo'n gezellig binnenkomen zou veroorzaken, was het mijn man die ene keer niet zo opgevallen (dat geeft maar weer aan, dat het niet altijd zo is). Maar hoe onze omstandigheden ook zijn, lijkt het me altijd goed om even bewust te kijken naar wat je doet en welk effect je handelen en je hart hebben. Ik bid je het allebeste toe, want het lijkt me dat je misschien wel een bijzonder zware taak hebt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar in deze fase in mijn leven niet mee te maken heb en kan me niet voorstellen hoe het zou zijn om in mijn eigen huis telkens zo'n zwaar gewicht te hebben aan mijn eigen handelen. Maar God weet het wel. Mooi dat je schrijft dat Hij je kracht geeft. Ik heb net voor je gebeden dat God je telkens weer kracht mag geven. Lieve groeten, Annemieke.

      Verwijderen
  3. Ik sluit me aan bij de vorige reactie!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Net als voor mijn man probeer ik ook voor mijn kids een veilige en warme haven van ons huis te maken. De ene keer lukt dat wel en de andere keer absoluut niet. Mijn trigger is moeheid, dan kan ik niks meer hebben. Aan het eind van de dag ben ik ook moe en dan begint het hele circus van koken en eten juist. Terwijl ik ook het liefst gewoon zou aanschuiven na een lange dag. Maar ik gun mijn man, een harde werker, ook een fijne thuiskomst en probeer dus toch maar dat fornuis aan te slingeren en het meeste speelgoed uit het zicht op te ruimen.
    Ben het ook wel met bovenstaande reactie eens hoor dat er soms wel een heel idealischtisch beeld neergezet wordt, waar ik in elk geval met geen mogelijkheid aan kan voldoen. Juist omdat je er zo graag aan wilt voldoen, kan het enorm frustreren als het dan niet lukt, en die frustratie uit zich bij mij dan weer in het lamgeslagen zijn en soms zelfs depressies.(Ik bedoel hiermee niet dat jij de dingen zo neer zet hoor, Annemieke! Ik weet dat je de dingen die je in je blog neerzet juist opbeurend en opbouwend bedoelt. Heb juist erg veel aan je blogs! )
    Toch denk ik dat we het elke dag weer opnieuw moeten proberen en idd, een klein begin is beter te behappen en houd je vaak langer vol. Och meid, woonde je maar dichterbij, zou wel uren met je kunnen en willen praten over deze dingen, ;)
    Je hebt mij in ieder geval weer bemoedigd en ik ga mijn best doen om zometeen mijn humeur en het huis op te ruimen, ;)
    Lieve groet, Sannepan

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een mooi stukje heb je geschreven, ik snap helemaal wat je bedoeld. Ik probeer het ook hoor, gewoon een gezellig huis en zo. Meestal lukt dat wel, vaak ook niet. Moeders zijn vaak moe en kinderen ook, zo aan het eind van een dag (of ze nou groot zijn of klein..). Maar we hebben iedere dag weer een nieuwe kans!
    Nu heb jij het over alle narigheid waar wij als volwassenen aan blootgesteld worden, maar ik heb kinderen en ik vind het erg moeilijk, zoniet onmogelijk, om die daar ver van te houden. We hebben zoveel mogelijk geprobeerd de kinderen te leren wat goed en niet goed is en ze het goede voorbeeld voor geleefd, maar ze zetten een voet buiten de deur en dan... weet je veel wat ze zien en horen! Ja, ik hou het hier in huis gezellig en knus en ze zijn allemaal veel thuis, gelukkig maar...

    BeantwoordenVerwijderen

Your comments make me happy/ Uw of jouw reacties maken mij blij.