zondag 21 oktober 2012

Een wijze vrouw bouwt haar huis





Vandaag las ik zo’n goed artikel. Ik heb het gepind onder ‘marriage’ op mijn Pinterest pagina. Hoewel dit niet alleen voor getrouwde vrouwen geldt. Ik herkende mijzelf in dit verhaal. 

Alsof mijn verhaal een kleine uitvoering is van dit verhaal: het gaat over iemand die een levenslang ideaal heeft van een vrijstaand huisje in een mooi landschap. Kippen in de tuin. Schommelstoel op de veranda. Kinderen die je kan opvoeden in ruimte en rust. Maar tegelijkertijd leeft ze in een heel andere realiteit: New York City met een drukke, flitsende, ambitieuze maatschappij. In een flat met een lift en een wasserette in het gebouw. 


En ondertussen stug vasthouden aan je droom en je er verdrietig over voelen. Het verlangen dat het genieten van het moment stuk maakt. Dat je de lach op het gezicht van je huisgenoten niet meer waardeert, of dat je niet ten volle kan genieten van het kaarslicht op tafel en al die andere dagelijkse zegeningen die je krijgt. Dat elke gedachte van verlangen naar dat andere leven een ondermijning betekent van je huidige leven, dat laat deze schrijfster heel duidelijk en eerlijk zien in dit artikel. Maar er zijn ook andere momenten waarin ze wel perspectief kan nemen en dankbaar kan zijn. Over die wisselende momenten schrijft ze: 

Relativeringsvermogen kan dit doen. Het brengt dankbaarheid en vrede en een nieuwe blik die begrip geeft. Dat is waarom ik steeds zo beschaamd ben over mijn sessie van tranen die maar blijven komen, seizoen na seizoen tijdens mijn verblijf hier. Het ik nog steeds geen tevredenheid geleerd? Heb ik nog steeds niet geleerd om Jezus te vertrouwen voor mijn brood, Hem te danken voor al de geschenken? Ben ik weer terug bij het begin? 

 
 Wie voelt zich soms niet zo? Wie verlangt er niet naar meer, naar beter? Wie groeit er niet op met een toekomstplaatje in je hoofd?
De schrijfster reikt ook iets aan om mee verder te kunnen. Ze citeert een schrijfster: 

 “ Je moet je leven beheren. Je moet beginnen met het bouwen van een leven dat je ziel verrijkt. Je moet je eigen omstandigheden beheren, kies vreugde! Zoals de wijze vrouw, moet je bouwen.”

Een wijze vrouw bouwt haar huis, maar een dwaze vrouw breekt het af.- Spreuken 14:1


De schrijfster geeft aan hoe ze haar verslagenheid en ontevredenheid weer te boven komt door te kiezen voor die vreugde, door te bouwen aan een leven dat zorg en vreugde brengt in haar leven en dat van degene in haar huis. Voor haar betekende dat in haar omgeving om naar de musea te gaan die in haar omgeving volop aanwezig zijn, om eens een kunstles te volgen en om te genieten van thee met vriendinnen. 


                Dit artikel zette mij aan het denken over mijn eigen leven:
  1.  Ook ik woon in de stad (niet zo groot als NY City, maar toch dichtbevolkt) en heb vooral in het verleden wel eens veel te veel verlangd naar hetzelfde ideaalplaatje. Daardoor zag ik vaak niet wat ik op dat moment wel aan zegeningen had. Toen de dominee op huisbezoek eens God dankte voor het mooie, geschikte huis waarin we wonen, kwam er opeens een gevoel van schaamte en dankbaarheid over me heen. Perspectief en relativeringsvermogen is zo belangrijk! 
  2. Ook ik moet mijzelf steeds herinneren om te bouwen aan een leven dat goed is voor mij en mijn man. Om te kiezen voor vreugde en dus ook met regelmaat voor activiteiten die vreugde in ons leven brengen. Ik ben er zelf bij…ik heb een keuze! Ik kan niet alle omstandigheden bepalen, maar wel hoe ik het een plek geef en ik kan kiezen waar ik mij op wil richten. 
  3. Ik neem me zelf voor een lijstje te maken met de dingen waar ik blij van wordt en waar wij samen blij van worden. En om daar ondanks een badkamerrenovatie of wat dan ook - toch echt tijd voor te maken om zo (op een heel andere manier) te bouwen aan ons huis. Het wordt tijd dat we die pot met ideeen voor uitstapjes, groot en klein, weer eens serieus gaan nemen! En tijd om zonder schuldgevoel overdag op de thee te gaan bij een vriendin en om te genieten van wat mijn omgeving mij juist wel brengt namelijk: alles in de buurt, musea, markten, de zee, veenplassen met wandelgebied, brasserie op het plein, etc.
  4. Tenslotte vroeg ik mij af tot in hoeverre die tevredenheid om kan slaan in luiheid. Je kan je ook zo tevreden voelen dat je de kans negeert of niet ziet als die zich voordoet. Misschien is het wel mogelijk om je ideaal te verwezenlijken. Durf ik het avontuur dan ook aan tegen de tijd dat het voor de deur staat? Er is dus een beetje spanning op dit gebied. Ik heb daar ook geen pasklaar antwoord op. Maar… 
  5. Op dit moment kan ik mijn vrijstaand huisje, veranda, platteland, geitjes e.d. niet realiseren. En ik ben me bewust dat ik op dit moment niet mijn leven onderuit moet halen door daar ontevreden over te zijn maar dat ik moet en mag genieten van wat ik nu, vandaag allemaal van God heb gekregen. En dat is een heleboel. Ik moet er maar op vertrouwen dat Hij ons leidt en open ogen geeft op het moment dat de tijd rijp is voor verandering! 
  6. Ik zou je willen vragen: wat is jouw ideaal? Lukt het om dit los te laten als het niet voor handen ligt? Waar geniet je van in je leven dat je nu hebt? Wat heeft jouw omgeving te bieden? Welke dingen helpen je om vreugde te brengen in je leven, om aan een goed leven, een stevig huis te bouwen? Kies je wel eens bewust voor vreugde? Wat ervaar je daarbij?

5 opmerkingen:

  1. Hoi Annemieke,
    Wij hadden bij onze zoektocht naar een huis ook de "romantische en landelijke droom". Dat is in Drenthe best goed haalbaar. Maar tijdens onze zoektocht zijn we er achter gekomen dat we ook praktisch moeten denken. Hopelijk krijgen we een gezin en dan is heel vrij wonen niet altijd praktisch. Daarom hebben we gekozen voor een nieuw huis in een wijk met vrij uitzicht. Zo hebben we toch het vrije gevoel, met het gemak van buren. En misschien over 15 jaar of zo gaan we weer opzoek naar onze eerste droom. We krijgen binnenkort de sleutel en ik hoop dat we er een goed thuis kunnen krijgen.
    Groetjes Marieke J.
    ps. Ik heb bij Dear Lilly een kussensloop gekocht met "Give Thanks" daarop. Een dagelijkse herinnering om dankbaar te zijn in ons interieur. Ik hoop wel dat het goed aankomt ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mooi! Wij wilden ook naar Drenthe maar door adoptie- sparen (en misschien ook twijfel) is het daar niet van gekomen. Wat ik mij nu ook heel erg afvraag 'wat is goed voor ons kindje straks?' Net als jullie eigenlijk. Alleen speelt bij ons nog mee dat het kind een andere huidskleur zal hebben. Zal het niet gemakkelijker zijn voor hem/haar in de omgeving waar we nu wonen: alle kleurtjes van de regenboog om ons heen? Of is het juist fijn om landelijk op te groeien en in een wat rustigere omgeving met minder stress, snel-snel en bling bling? Hier zijn we nog lang niet uit... Maar voor nu is het goed. Ik wens jullie heel veel succes en woonplezier op jullie eigen plekje! En wat leuk van dat kussen.

      Groetjes,

      Annemieke

      PS. Mocht je gedachten hebben over donker gekleurde mensen en hun plek en hoe er naar hun gekeken wordt op het platteland en of dat anders is dan bij ons in de stad, hoor ik dat graag van je! Niet dat ik plattelands mensen als rascistisch afschilder, maar gewoon... misschien minder gewend aan...?

      Verwijderen
  2. Je hebt gelijk, soms zijn we zo verblind met dromen dat we de realiteit niet meer waarderen...
    Ooit woonden wij al 12 jaar op een flatje met ondertussen drie kinderen en droomde ik van een 'huisje buiten' (ook drenthe, daar kun je soms nog wel wat vinden) maar omdat ik gestopt ben met werken toen onze tweede geboren werd, konden wij ons dat niet veroorloven. Nu wonen we in de laagbouw achter het flatje, met de achtertuin tegen een park aan en met volop kinderen...Mijn kinderen hebben een heerlijke tijd hier. Vroeger speelden ze met z'n twintigen verstoppertje (uit één straat, allerlei leeftijden), nu werken ze samen op de zaterdagen, helpen elkaar met hun huiswerk en zo.. Helaas heeft onze jongste geen leeftijdgenootje in de buurt, maar een neefje van een buurvrouw/vriendin komt bijna dagelijks als oppasje en daar zit hij bij in groep vier. Zo zie je maar weer...je krijgt wat goed voor je is, al zie je dat zelf niet. Ondertussen zijn deze woningen gerenoveerd door de cooperatie en we wonen hier super!
    Toen ik voor het eerst in ethiopie kwam schaamde ik mij toch zo, man wat hebben wij hier supermooie huisjes, flatjes of kamertje. Mij hoor je nooit meer klagen hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. O ja, dat gevoel had ik ook zo sterk toen ik 10 jaar geleden naar Roemenie was geweest! Ook de wegen en de treinen enzo en hoe schoon alles hier is met toiletten e.d. Zelfs vies bij ons is nog beter dan daar in de trein! En toch zakt dat gevoel bij mij weer snel weg. Toen ik terug kwam, dacht ik 'ik mopper nooit meer op onze treinen'! Maar na een tijdje.... En als je het zelf niet doet, doet de TV (journaal) het wel voor je ; - ) Maar een heel mooi verhaal dat je deelt, dank je wel daarvoor!

      Verwijderen
  3. This is the message/answer I have been praying for for 8 weeks. I first found the text in the bible and then investigated what it meant.

    BeantwoordenVerwijderen

Your comments make me happy/ Uw of jouw reacties maken mij blij.