donderdag 8 december 2011

Adoptie en abortus - Adoption and Abortion

Inspirerend artikel over adoptie en abortus
Vandaag niets landelijks, maar wel iets wat door deze wereld misschien eigenwijs wordt gevonden en ik hoop ook inspirerend zal zijn. Het is een lang artikel, maar het is niet moeilijk en leest zo weg. Als je iets met adoptie, abortus, kinderen of het leven zelf 'hebt', wil ik je vooral aanmoedigen het te lezen! Het is een vertaling (een hele klus!) van een Engels artikel.

Inspiring article about adoption and abortion
Today no countryfeel (landelijk, see title of the blog) things on my blog, but I do post something the world possibly wil consider cocky (eigenwijs, see title of the blog) and I hope it wil be inspiring (geinspireerd, see title). It is a long article but it is not difficult and you can easily read it. If you have anything with adoption, abortion, children of life itself, please read this! You can find this article in English at the bottom of my adoption-page. (See top of this page).

  • Geschreven door een Zuid-Afrikaan maar met een strekking die verder gaat dan Zuid-Afrika alleen!
  • Written by a South African but with a message that reaches further than South Africa! (After the Dutch version, you'll find the original English article.)


De Geest van Adoptie        

Door Tarryn Hodgson

Elke maand bezoeken in Zuid-Afrika zo’n 60 stellen de Tygerberg Vruchtbaarheidskliniek in Kaapstad, wanhopig op zoek naar een behandeling die hen in staat zal stellen zwanger te worden van een kind. Ongeveer 2 op elke 10 stellen in Zuid-Afrika hebben een vruchtbaarheidsbehandeling nodig om zwanger te kunnen worden. Toch zijn er 85.000 ongeboren baby’s geaborteert afgelopen jaar en zijn er nu 2,5 miljoen wezen in Zuid-Afrika. Daarnaast worden er elk jaar duizenden baby’s achter gelaten op vuilnisbelten, in publieke toiletten en in ziekenhuizen. Slecht 2606 kinderen werden er het afgelopen jaar geadopteerd. 

Wil God ons iets vertellen? 

Ondanks vruchtbaarheidsbehandelingen en een sterk verlangen naar een eigen kind, zijn veel stellen niet in staat om zwanger te raken. Misschien roept God hen om mee te doen aan de grootste en meest belangrijke Reddingsactie op aarde – de taak om ongeboren baby’s te redden van abortus, “zij die weggeleid worden naar de dood” en “zij die naar de wankelend ter slachting gaan” ( Spreuken 24: 11) en om te zien naar de “wezen in hun verdrukking” (Jacobus 1:27). 

Dr. James Kennedy schrijft in zijn boek “Wat als Jezus nooit geboren was geweest?” dat een van de manieren waarop christenen het Romeinse rijk op een basaal niveau hebben veranderd, het adopteren van door Romeinen verlaten baby’s was. Voor baby’s was het een gevaarlijke situatie om geboren te worden in het klassieke Rome of Griekenland, net zoals het nu opnieuw gevaarlijk wordt onder de invloed van het moderne heidendom. Er waren ongebreidelde abortuspraktijken en het achterlaten van baby’s was gemeengoed. Ouders legden in wezen elk kind met een afwijking of handicap te vondeling. Ook legden ze vaak meisjesbaby’s te vondeling omdat vrouwen minder waard werden gevonden. Zou het kunnen dat christenen de chaotische immorele situatie van Zuid-Afrika ( en de wereld, red.) om kunnen keren door simpelweg verweesde en verlaten kinderen lief te hebben, op te voeden en heb discipelschap bij te brengen?

Vanuit de nieuwsberichten lijkt het bijna alsof beroemdheden zoals Madonna, de kampioenen zijn van adoptie, maar in feite zijn de meeste stellen die kinderen adopteren gewone christenen.

Adoptiemoeder Louise heeft zowel de beproevingen als het geluk van het adopteren van een kind meegemaakt. “Het wachten is een van de zwaarste dingen geweest toen we op onze eigen kinderen aan het wachten waren. Maar toch, God heeft zoveel meer gedaan in onze levens, gedurende het adoptieproces.”

“Onze eerste adoptieprocedure duurde twee jaar en ik merkte dat ik vaak met God streed over zijn tijdsplan met ons. Terwijl ik deze stijd aan het voeren was met alle hormonale emoties en mijn sterke verlangen om moeder te worden, hield ik mijzelf bezig om elke kamer van het huis in een andere kleur te verven. Uiteindelijk vertelde mijn schoonzus mij dat mijn huis wel op een smartie-doosje leek. Dit kwam allemaal doordat ik probeerde om te gaan met het feit dat ik nu direct moeder wilde worden en ik een vorm van afleiding zocht om me bezig te houden.

Ik probeerde uiteindelijk de dingen te versnellen en ik kan me herinneren dat God mij toen duidelijk vertelde, terwijl ik mijn Bijbel op een dag aan het lezen was, dat ik een Ismael probeerde te maken in plaats van te wachten op mijn Izak. In andere woorden: ik was mijn eigen plan aan het maken in plaats van te wachten op Gods plan. En nu ik terugkijk ben ik blij dat ik gewacht heb op Gods plan omdat Zijn plan veel beter is dan wat ik had kunnen verzinnen of doen.

Onze adoptiedochter is een geweldige kleine meid die precies op mij lijkt. Het gebeurt zo vaak dat als ik naar haar kijk, ik Gods perfecte plan en Zijn voorzienigheid zie. Er is geen twijfel over mogelijk dat zij bedoeld was om onze dochter te zijn. We zijn er diep doorheen gegaan voordat zij in ons leven kwam, maar dat was om ons voor te bereiden om haar ouders te zijn en het was het allemaal waard. Ik kan niet beschrijven hoe geweldig deze ervaring is geweest om deel uit te maken van Gods plan en te zien dat Zijn timing perfect is en Zijn plan wonderlijk.”

Een ander stel, Deon en Wanda, besloten te adopteren, na 10 jaar van bidden en niet in staat zijn om zwanger te worden. Een jaar geleden werden zij gezegend met hun eerste van twee wonderen. Zijn naam is Joshua. “We hebben vastgehoden aan Gods beloftenvoor leven en geduld en hebben een jaar op Abba’s (adoptieorganisatie) wachtlijst gestaan maar onze zoon is geboren op 12 maart 2005. Zijn geboorte bracht geluk in ons huis, onze familie en kring van vrienden. Wat een wonder van geluk dat God hielp om hem al twee dagen na zijn geboorte te ontvangen. Voor ons is hij de meest mooie en speciale kleine jongen op de hele wereld. Aan God zij de eer.”

Het zijn de christenen die vooropgaan in deze ‘Reddingsmissie’ en christelijke gezinnen die het beste thuis kunnen bieden aan verweesde kinderen om in op te groeien. Sommige echtparen zijn zelfs zo ver gegaan dat zij hun leven hebben toegewijd aan het thuis opvoeden van mishandelde en verweesde kinderen.

Zo hebben Gerhard en zijn vrouw Elmane Le Roux, die al ouders van vijf kinderen waren, drie kinderen geadopteerd met een gewelddadig belaste achtergrond. Ze noemden hun thuis op de boerderij ‘de Moreson haven (of schuilplaats) voor kinderen.’ Hun visie is om meer kinderen met een gewelddadig belaste achtergrond te adopteren. “Wij geloven dat dit onze roeping van God is”, zegt Gerhard. “Het is niet altijd gemakkelijk”, zegt Elmane, “maar we hebben de hulp van onze gemeenschap hier om ook op de kinderen te letten.”

Waarom hebben er slechts zo weinig adopties (in Zuid-Afrika zelf, red.) plaats?

Katinka Pietrse, Managing Director van Abba Adopties ( organisatie die wezen opvangt, ondersteunt, tehuizen heeft, bemiddelt tussen familie en wezen, binnenlandse en buitenlandse adoptie regelt en waar wij waarschijnlijk ook mee te maken krijgen, red.), zegt dat culturele mythen en aannames in Zuid-Afrika hebben geleid tot een negatieve kijk op adoptie door sommige groepen. “Adoptie werd gezien als iets voor blanke onvruchtbare stellen die een perfecte, blanke baby wilden. Tegenwoordig hebben we vaker families voor kinderen nodig vanuit andere rassengroepen en we hebben niet genoeg ouders.”

De adoptieprocedure

De meeste stellen die willen adopteren zijn niet in staat om zelf natuurlijk kinderen te krijgen. Voor adoptiefouders in Zuid-Afrika bestrijkt het adoptieproces iets van 6 tot 12 maanden, inclusief screening en een voorbereidingsproces. Het stel moet ervan overtuigd zijn dat dit de goede beslissing voor hen is, voordat ze een nieuw lid van hun familie in huis te brengen. In een open adoptie, is de ‘geboortemoeder’ in staat om een stel uit te kiezen aan wie ze het kind ter adoptie wil afstaan. Zij kan vervolgens foto’s van het kindje ontvangen en brieven van de adoptiefouders. In Amerika (en elders in de wereld, red.) worden stellen soms voor jaren op een wachtlijst geplaatst voordat ze in staat zijn  een kind te adopteren. Velen van hen zouden wel kinderen uit Afrika willen adopteren maar worden daarvan weerhouden door strikte internationale regels die er voor zorgen dat er geen kinderhandel kan plaatsvinden.

De regering van Zuid-Afrika beschouwt adoptie niet als een waardige vorm van kinderbescherming en subsidieert het daarom niet. Zij is meer gefocust op pleegzorg. Er zijn erg weinig adoptiebureaus in het land. De meeste adopties zijn geregeld door adoptie-afdelingen van gezondheidsinstellingen, geautoriseerde maatschappelijk werkers en christelijke crisis-zwangerschaps organisaties (zoals bij ons de VBOK-huizen, red.)

De andere kant van het verhaal: de geboortemoeders

Veel vrouwen denken dat ze nooit door kunnen gaan met adoptie. De emotionele pijn van het hechten aan een kind, gedurende de negen maanden van de zwangerschap en dan te scheiden van het kind lijkt ondraaglijk.

Daarbij komen nog de vragen zoals “Wat zal er met mijn baby gebeuren?”; “Hoe kan ik doorgaan met leven terwijl ik weet dat mijn kind ergens anders is, maar wie weet waar?” ; “Wat als de adoptieffamilie niet goed voor het kind zorgt?”

Daarnaast zal iedereen weten dat de vrouw zwanger is, in tegenstelling tot wanneer zij zou kiezen voor abortus. Maar ondanks al deze moeilijkheden en de pijn van het kiezen voor adoptie, zijn er ook veel positieve aspecten aan deze beslissing.

De geboortemoeder kan doorgaan met haar school, studie of werk. Er is geen extra financiele last voor de vrouw. Als zij niet klaar is om kinderen te hebben, zal zij zich niet gedwongen voelen om een vroege ouderrol op zich te nemen.

Als een vrouw besluit om haar kind op te geven voor adoptie, zal zij zich herinneren dat zij bevallen is en leven heeft gegeven, daar waar zij besloten zou hebben om haar kind te laten aborteren zij zich altijd zal herinneren dat zij de baby die in haar groeide heeft gedood.

“ Deut. 30: 19  Ik roep heden de hemel en de aarde tot getuigen tegen u: het leven en de dood heb ik u voorgehouden, de zegen en de vloek! Kies dan het leven, opdat u leeft, u en uw nageslacht.”

Waarom kiezen zo weinig vrouwen adoptie boven abortus?

Adoptie wordt niet gepromoot in staatsziekenhuizen of in gezondheidsklinieken als een betere optie voor abortus. Zo kan het komen dat maar weinig vrouwen die te maken hebben met een ongeplande zwangerschap dit alternatief krijgen aangeboden en het overwegen. Waarom is het zo, dat wanneer de meeste vrouwen die voor abortus kiezen dit met tegenzin doen, sommigen zelfs onder dwang, en als de meeste vrouwen achteraf lijden onder de psychische en fysieke klachten, abortus door Vrouwen Gezondheidsgroepen en het Ministerie van Gezondheid wordt gepresenteerd als zo een bevrijdende keuze?

Op de publieke scholen wordt erg weinig verteld over de risico’s van abortus, of over het begin van het leven of over wat er gebeurt tijdens een abortusingreep. Er zijn veel ‘advertenties’ voor abortusklinieken maar weinig ‘advertenties’ voor kindertehuizen en adoptiebureaus. Dit zorgt er voor dat je, je afvraagt of vrouwenrechtenorganisaties echt geïnteresseerd zijn in überhaupt het maken van een ‘keuze’, aangezien abortus gepromoot wordt als de beste en enige keuze en er maar weinig gesproken wordt over alternatieven.

Waarom kiezen zo weinig vrouwen met ongeplande zwangerschappen een nieuwe familie voor hun ongeboren kind, gezien de positieve effecten van adoptie tegenover de verschrikkelijke effecten van abortus? Rennie Joubert van New Life Centre Mothers’ Home (in Kaapstad) zegt “Sommige Zuid-Afrikaanse culturen zijn nog steeds erg tegen adoptie. We moeten de mensen echt informeren en leren wat adoptie echt is. Veel mensen denken dat je kind op geven voor adoptie hetzelfde is als je kind weggooien. Veel moeders zullen liever voor abortus gaan waar niemand vanaf weet dan te maken te krijgen met de afwijzende houding van familieleden.”

Spreuken 24: 11  Red hen die opgepakt zijn om te sterven (of letterlijk: voor de dood) wee als u zich afzijdig houdt van wie wankelend ter slachting gaat.

2 Kor. 6: 18  En Ik zal u tot een Vader zijn, en u zult Mij tot zonen en dochters zijn, zegt de Heere, de Almachtige.

Christenen die besluiten om te adopteren kunnen bemoedigd worden door te weten dat zij Christus navolgen van wie wij de ‘geest van aanneming (adoptie in het Engels, red.)’ hebben ontvangen door wie wij uitroepen “ Abba Vader” (Romeinen 8:15).

 
Taryn Hodgson
Africa Christian Action 

Dit artikel is gepubliceerd in de mei-editie van Joy! Magazine (Volume 16, Issue 3)

2 opmerkingen:

  1. Wat een mooi artikel.Je kunt je niet voorstellen dat mensen aborteren. Zeker niet als je zelf en in de familie vroeggeboorten en of miskramen zijn geweest...
    Groet, Wilma

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Er zijn situaties waar een abortuspil begrijpelijk is zoals bijvoorbeeld bij een verkrachting.

    BeantwoordenVerwijderen

Your comments make me happy/ Uw of jouw reacties maken mij blij.