Veel van alles of van alles wat

Reisafstand  < 20 meter 

Toen we in februari hoorden dat we naar Zuid-Afrika gingen en we nog midden in de kou, zonder zaaigoed binnen zaten...toen  had ik nooit gedacht dat ik alsnog zou kunnen zaaien wanneer we terug kwamen. Dan zou het al te warm zijn en wij te druk... Gelukkig liep het toch anders. Eén voordeel van de lange kou in het voorjaar was dat ik niet het gevoel had achter te lopen en ik niet met een achterstand op de natuur hoefde te beginnen. Dus aten we dit weekeinde voor het eerst verse sla met kruidendressing en radijsjes van het dakterras. Ook de eerste aardbei (van overwinterde plantjes van vorig jaar) werd verorberd: groot, rood en smakelijk!

Het is de bedoeling dat de sla weer teruggroeit vanaf de kroon.

 

 

Salie in bloei op de achterplaats.

 Onder: salie, Oost-Indische kers, tijm.

 

 Onder nog meer kruiden: citroenmint, chocolademint, knoflook-bieslook, peterselie.

Alles werd gewassen en heel fijn geknipt. Met (Griekse)  yoghurt, mayonaise, een beetje suiker, limoensap (azijn kan ook), peper en zout en een blender werd er een lekkere, kruidige dressing van gemaakt.

De sla ging in een eenvoudige hand bediende sla centrifuge. Een super klusje voor kinderen om bij te helpen :-)

De verse radijsjes

 De salade: verschillende soorten sla, kruidendressing, plakjes milde radijs, stukjes dadel en geroosterde walnoten.

Zoete geuren

Geurende, groenblijvende kamperfoelie Henry. Is dat niet mooi? Het blad ziet er ook bijzonder uit: harder, gladder en dikker. Ik hoop dat de plant aan gaat slaan in de ruime bak en mooi over de schutting van wilgentakken gaat groeien.

 

Over geuren gesproken...Cornbread... letterlijk vertaald is dat maisbrood. In de boeken van het kleine huis op de prairie, kom je dat nogal eens tegen. In mijn naiviteit dacht ik vroeger dat het dan om een maisbrood ging zoals dat bij ons in de supermarkt ligt. Nou, niet dus. Via allerlei blogs en Pinterest werd me uiteindelijk wel duidelijk dat het om een uniek soort brood-cake-achtig product ging. En het is me ook duidelijk waarom de pioniers dit aten terwijl ze met hun huifkar op weg waren. Het is super snel klaar en erg smakelijk en voedzaam. Het 'brood' hoeft niet te rijzen. Bovendien maak je het o.a. van een maisproduct (in dit recept polenta), een landbouwproduct dat goed voorradig was in de VS. Een supersnelle en smakelijk brood, beter dan het oude brood dat ik een uurtje geleden ontdekte en waar ik absoluut geen zin in had voor morgen :-) Het recept vond ik hier: http://bnkweightlossjourney.blogspot.nl/2010/11/polenta-cornbrread.html. De oventemperatuur is 220 graden celcius. Bij mij hoefde het maar 20 minuten tot het goudbruin was.

Het recept spreekt over een keukenmachine, maar een gewone garde werkt net zo goed. Met de gulden regel: eerst droge ingedrienten mixen, dan de vloeibare erbij.

 
Kleine projectjes

Wat betreft het maken van nieuwe projecten met stof....heb ik besloten mij vooral op kleine, behapbare projecten te richten voorlopig. Voor in huis of reparaties of aanpassingen aan kleding, gemakkelijke patronen voor kleding, dingen waar ik mee vertrouwd ben... Dit was iets wat ik in een dagje kon doen: een gemakkelijk kussenhoesje voor de bank buiten en 2 sierrandjes voor het kussen van de bank.

De oude hoes boven, de nieuwe onder.

 

Groot project

Een groot project was (is) de aanpak van het dakterras en achterplaats. Dit weekeinde weer een paar grote stappen verder gekomen. Het dakterras, dat op het zuiden ligt, krijgt een soort overkapping/ halfschaduw van ruw gezaagde planken met bast er nog aan. Als het helemaal af is, moet het een beetje een veranda-stijl gaan ademen. De roos helpt al een handje door langs de nog onbeschilderde steunpalen omhoog te klimmen en heerlijke geuren te verspreiden. Ondertussen blijven we de roos overigens behandelen met anti-luis middel waar ik pas over blogde. Het werkt goed, maar je moet het wel telkens blijven herhalen, is onze ervaring. In ieder geval, kunnen we binnenkort met schilderen beginnen en de laatste planken gaan op het dakterras. Nog even...

Ondertussen groeit een van de mini pompoen goed in de pot. De andere in een zinken teil doet het beduidend minder. Misschien meer uit de zon zetten.

Dagboek

Ik ben begonnen te lezen in een oud dagboek van een homesteader uit 1880. De grootmoeder van de blogster had een dagboek bijgehouden in de tijd dat ze vier jaar als pioniersvrouw door Amerika trok. In de jaren '30 typte ze het zelf uit en later werd het door haar kleindochter dus online gezet, zodat het nu voor iedereen te lezen is. De link is: http://jondolar.hubpages.com/hub/1880s-Homesteaders-Diary

Kleine Huis op de prairie in Kansas (boven) met het kleine beeldje van het herderinnetje. Bron van de foto: hier.  Daaronder typische prairiejurken.

Bellenblaasmiddel

Dit zelfgemaakte bellenblaasmiddel werkt prima. Ik heb het overgenomen van het blog van Marjolein. Erg eenvoudig te maken.

Tjah, dit was weer echt een van alles wat blogje. Goede week allemaal!

Het foto-album van oma

Na jaren is pasgeleden dan eindelijk het foto-album van mijn oma afgekomen. Het boek is naar mijn moeder gegaan, zodat alle foto's die zij na het overlijden van oma (haar moeder) had, niet verdeeld zouden worden  maar als een geheel bij elkaar kunnen blijven.

Snel nam ik er nog een paar foto's van. Dit zijn dus foto's ván foto's. Misschien dat ik later nog eens echt de tijd kan nemen om foto's van het album te maken. De foto's zijn namelijk zo mooi. Vooral de oude foto's uit de jaren '30, '40, '50, '60, '70 zijn prachtig. Bijzonder is dat die oude zwart-wit foto's veelal mooier bewaard zijn dan de kleuren foto's uit de jaren '70 - '90. Maar het leukste is dat van veel foto's uit de jaren '60/ '70 het plezier er van af spat. Vooral bij deze van het appelplukken. Mijn oma krijgt een zakdoek omgebonden en het ziet er naar uit dat ze in de schafttijd een hoop lol hadden!

Als je op de foto's klikt worden ze groter.

Voor mijn opleiding Journalistiek moest ik in het eerste jaar een grootouderinterview afnemen. Stukken ervan heb ik in het album terug laten komen.

Mijn oma van vaders kant had een groter gezin, behalve een trouwfoto kan ik me niet herinneren dat ik oude foto's gezien heb. Misschien zijn ze verdeeld geraakt? Of maakten mijn andere grootouders voor hun tijd best veel foto's? Nog maar eens vragen.

Zeker is, dat ik een tic heb voor oude, vintage foto's. Ze kunnen me niet onberoerd laten. En vooral niet als het dan ook nog familie foto's zijn. Soms roepen ze gevoelens van weemoed, gemis of waardering op en soms brengen ze gewoon een grote glimlach op je gezicht. Vooral als er jaren en jaren aan je voorbijgaan in slechts enkele bladzijden. Het is een beetje als een roman over iemands leven. Volgens mij heeft Francine Rivers wel van die boeken geschreven waarin de bejaarde dame op het einde sterft. Je slaat het boek dicht en je voelt je toch een beetje onder de indruk en behoorlijk melancholiek. Ook al is er de vaste hoop op een beter leven. Dat gevoel blijft. Maar ook de glimlach om die gekke foto's die er tussen zitten.

O en wie van ook van vintage foto's houdt...neem vooral eens een kijkje op dit blog: http://henhousehomemade.blogspot.nl/
Zo mooi!

Power Food

Update 19.29 uur: de dressing bij de mex.salade kan wat minder olie gebruiken, ik denk dat je het best kan halveren. En als je nog salade over hebt is het de volgende dag erg lekker in een tortilla wrap (met dadels of kip of gewoon).

 Wat is er nu gemakkelijker dan fastfood op dagen dat je weinig energie hebt, geen zin hebt om te koken of je, je erg moe voelt?

Op die dagen is het zo gemakkelijk om even iets te bestellen via internet (je hoeft er de deur niet eens vooruit), iets kant-en-klaar in de oven te doen of fastfood te halen om de hoek. Na een tijdje veel te veel van dit soort opties te hebben gekozen, kregen we daar toch problemen mee.

 A. Het smaakte allemaal hetzelfde en je krijgt opeens een weerzin tegen patat, je haalt het eigenlijk alleen maar omdat je zelf niet wilt koken, niet omdat het lekker is. B. Je raakt er niet echt vol/ verzadigd van en erger nog, wij voelden ons er extra moe door. Je krijgt niet diezelfde energie als van ander, gezond eten. Je krijgt snel veel binnen waardoor je snel piekt qua energie en daarna val je nog harder terug. Dus rond koffie-drinken-tijd 's avonds voel je dat je opnieuw trek hebt, dat je te vet gegeten hebt én ben je extra moe.

Helemaal gestopt met Fastfood dan?  Nee, hoor. Maar voorlopig konden we het even niet meer zien! Gewoon geen zin meer in. De laatste dagen had ik ook tijdens mijn zelf gekookte maaltijden, opeens zo'n gevoel van moeheid dat over me heen viel als we rustig aan tafel zaten. Alsof het warme eten in combinatie met een tijd stil zitten dat oproept. 

Ik vroeg me af of dit met het zogenoemde 'powerfood' (zoete aardappelen, groene groenten, havermout, zemelen, yoghurt, mozzarella, zwarte bonen, vis, kip, olijfolie) ook zo zou zijn. Twee avondmaaltijden en lunches zo geprobeerd en ja hoor, wat voelt dat goed! Er zit zoveel energie in de combinatie zwarte bonen, zoete aardappelen/ verse groenten! Gister de halve middag gefiets op een burger van zoete aardappel, zwarte bonen, havermout en kruiden. Normaal ben ik echt een 'grazer', ik kan elk uur wel iets eten. Maar die middag fietste ik maar door, zonder trek. En dat terwijl het nog gewoon op een wit broodje zat ook. En zooo super lekker, mmm... om je vingers bij af te likken.

Gisteravond een Mexicaanse salade (héél groot), tartaar gevuld met een plakje mozzarella en tomaat en een paar tortilla chipjes erbij i.p.v. patat. (veel minder gram en zoon werd helemaal enthousiast want chips bij het eten is natuurlijk het einde! Niet beseffend dat hij ondertussen door de salade en het vlees gewoon een gezonde maaltijd zat te eten). Met een heerlijke dressing met koriander en knoflook erbij, vulde het weer goed en ook deze avond bleef de vermoeidheidsaanval tijdens het avondeten weg. Hieronder het recept.

Andere recepten van 'power food' zal ik in links hieronder weergeven (allemaal geprobeerd en uitvoerbaar en lekker gebleken). Voor wie niet per se snel hoeft te koken maar wel echt energie wil opdoen. De recepten kosten soms nl. wel even tijd, zeker meer tijd dan een paar klikjes op het web. Maar met een paar maaltijden zoals deze in de week, krijg je wel een hoop power en vitaminen en andere goede zaken binnen!

Burgers van zoete aardappel en zwarte bonen

Bron: http://www.dietsinreview.com/diet_column/06/black-bean-and-sweet-potato-burgers-make-a-tasty-vegetarian-summer-meal/

2 blikken zwarte bonen en een grote gekookte zoete aardappel samen stampen.
De overige ingedrienten afmeten in o.a. een maatbeker met cups-vermelding en erdoor mengen. Namelijk:
1/4 cup gesneden ui,
1/2 cup havermout (of iets meer als je een hele grote aardappel hebt),
1 el mosterd,
1 tl komijn,
snufje kaneel,
1/2 tl zout,
1/4 tl gemberpoeder/ verse gember

Maak de burgers (stuk of 8?) en bak ze in de pan zo'n 8 minuten (Ik weet niet meer of dit per kant is, maar dat zou best kunnen. Neem je tijd en keer ze niet te vaak, dan kunnen ze kruimelen. Beter is ze langzaam te verwarmen op laag-middel vuur)

Pak een doorgesneden zacht broodje, rooster het eventueel in de pan. Beleg met de burger, flinke scheut ketchup, mosterd en een lading verse groenten zoals rauwe spinazie en rode ui.

Wij aten geen patat bij de burgers maar een spinazie-champiogn roerbak en 2 burgers p.p. Ik zat bom-vol! De burgers 'keep you going for a while!!!'

Broccoli salade met pinda's en druiven: http://pointlessmeals.blogspot.nl/2013/05/broccoli-grape-salad.htmlhttp://pointlessmeals.blogspot.nl/2013/05/broccoli-grape-salad.html

 Volkoren wraps met zwarte bonen en zoete aardappel: http://tastykitchen.com/recipes/special-dietary-needs/vegetarian/roasted-veggie-and-black-bean-burritos/

Soep van zwarte bonen: http://www.marthastewart.com/335196/spicy-black-bean-soup

 En voor wie rent of ook een hardlopende huisgenoot/ partner heeft, zie hier de voordelen van voedsel als zoete aardappel (maar ook voor niet-sporters natuurlijk positief):

 

De Mexicaanse salade staat hier: http://www.thegardengrazer.com/2013/04/southwestern-chopped-salad-with.html

Interview

Hallo allemaal,

Er staat een interview met mij op de website van Het Moederfront. Dit is een website voor moeders, een site die tegen de stroom ingaat en er niet klakkeloos vanuit gaat dat je carriere je grootste levensdoel is of zou moeten zijn.

http://www.hetmoederfront.com/2013/06/huisvrouw-het-verhaal-van-annemieke.html

Het interview is al een paar maandjes geleden afgenomen. Om zo volledig mogelijk te zijn gaf ik zoveel mogelijk informatie, dat is uiteindelijk vakkundig ingekort :-)

Ik hoop dat de website en het interview een bemoediging mag zijn en ee opsteker voor iedereen die zich wel eens als minder voelt omdat je voor huis, man of kinderen (en uiteindelijk ook jezelf) kiest of hen op de eerste plaats zet.

Wel wil ik duidelijk zeggen dat ik niet tegen werkende moeders bent. Wel tegen de vanzelfsprekendheid waarmee maatschappij en bepaalde groepen staan tegenover wel/ niet werken buitenshuis. Misschien dat ik in  de loop der tijd er wel weer voor kies om één of anderhalve dag buiten de deur te werken, maar mijn eerste prioriteit ligt bij mijn gezin, ik hoop dat ik dat altijd vast zal kunnen houden, met Gods hulp.

Fijne werkweek,

Annemieke

Hoe wij in een Moldavisch plakboek terecht konden komen :-)

Gisteren schreef ik over het boek van Jim Bob en Michelle Duggar. Vandaag wil ik alvast een paar onderwerpen bespreken. Er is heel veel in het boek waarover ik nadenk, wat prikkelt of wat inspireert. Maar het eerste dat echt direct actueel was in ons eigen leven stond onder het kopje 'The power of an enthusiastic greeting '/ ' De kracht van een enthousiaste begroeting, op blz. 98'


"We tell our family that people want to know you care about them, and a child's bright, sincere smile can be a powerful encouragement to anyone. It can lift weary spirits and warm broken hearts. That's the first step in how we teach our children to serve others and begin developing a ministry mind-set. The Bible says it's 'more blessed to give than to receive'(Acts 20:35) and we emphasize that lesson to our children by reminding them always to give others a smile."

"We vertellen onze familie dat mensen willen weten dat je om hen geeft, en een vrolijke, oprechte glimlach van een kind kan een krachtige bemoediging zijn voor iedereen. Het kan vermoeide geesten opheffen en gebroken harten verwarmen. Dat is de eerste stap in de manier waarop we onze kinderen leren om anderen te dienen en om te beginnen met het ontwikkelen van een innerlijke houding die op het dienen van anderen en het getuigen naar anderen is gericht. De Bijbel zegt dat het 'zaliger te geven dan te ontvangen "(Handelingen 20:35) en we benadrukken die les voor onze kinderen door hen eraan te herinneren altijd een glimlach aan anderen te geven."

"We teach them to overcome shyness by constantly reminding them of another foundation of our faith: Jesus' instructions to treat others the way you want to be treated (Matt. 7:12). To us, it's not cute when little ones turn away when someone speaks to them, or hide their faces in Mama's skirt, or stare back, wide-eyed and wordless; we believe that behavior is disrespectful of the other person. In contrast eye contact shows respect; it tells the other person, You're important; you're special."

"We leren ze om verlegenheid te overwinnen door hen voortdurend te herinneren aan een ander fundament van ons geloof: Jezus' instructies om anderen te behandelen zoals je zelf behandeld wilt worden (Matt. 7:12) Voor ons is het niet leuk of schattig wanneer kleintjes zich afwenden wanneer iemand tot hen spreekt, of als ze hun gezicht verbergen in mama's rok, of met grote ogen en woordeloos iemand aanstaren, wij geloven dat dit gedrag respectloos  is. In tegenstelling, oogcontact maken met de andere persoon toont respect, het zegt de ander: 'Jij bent belangrijk, je bent speciaal ' ".
 

Daarna volgt nog meer hierover. Ook dat kinderen bij voorkeur niet publiek terecht gewezen en in die zin dus vernederd moeten worden. Bij oudere kinderen kan gevraagd worden zich in te leven: hoe zou jij je voelen als jij iemand vriendelijk groet en een hand wilt geven en die persoon loopt bij je weg? Omdat het belangrijk is om Gods liefde aan de mensen om je heen te tonen, oefenen de Duggars met kennismaken en handen geven, bijvoorbeeld d.m.v.  rollenspellen, te beginnen met een lach en 'hallo' als reactie op iemands begroeting. Uiteraard geldt dat allemaal als pappa of mamma er bij zijn. Over veiligheid en 'vreemden' wordt op blz. 99 ook nog kort een en ander vermeld.

Oefenen

Nu was dit zo actueel omdat zoon al een tijdje bij ons is en over zijn ergste verlegenheid heen aan het raken is. In wezen heeft hij een heel sociaal karakter, waarschijnlijk wel meer dan zijn mamma. Ik ben in wezen voor een groot deel introvert en moet me zelf soms tot contact maken aanzetten en aanmoedigen. Volgens mij kan ik van nature een ernstige, serieuze misschien wat in mezelf gerichte blik hebben (of sjagreinig, haha, zo kan het ook overkomen, hoewel meestal echt niet zo bedoeld ;-)  In de supermarkt vind ik het prima om zo weinig mogelijk oogcontact te maken met mensen die ik niet ken (hoewel ik het altijd leuk vind om bekenden te ontmoeten :-) en zo weinig mogelijk aangesproken te worden. Dus met dit stukje raakte het boek een gevoelige snaar.

'Dus ik kan Jezus' liefde ook verspreiden door een vriendelijke glimlach te geven en mijn kind dit ook te leren????' Ja, nu ik het zo lees, geloof ik er wel in... Wat me ook aansprak is dat -hoe klein je ook bent, en ook als je verder niets te geven hebt- je altijd je glimlach aan een ander kan geven. En de rol die je als ouder daarin kan hebben: ' Ik zag hoe aardig je tegen die mevrouw hallo zei, dat was heel lief van je. Zag je dat die mevrouw daar helemaal blij van werd, dat ze ook ging lachen? Je hebt die mevrouw gezegend met jouw lach! Dank je wel daarvoor.'  Of iets dergelijks.

Juist zaterdag hadden we met zoon het kennismaken en handje geven geoefend, maar uiteindelijk kroop hij toch verlegen weg toen zijn oom hem een handje wilde geven. Op de terugweg besprak ik het gelezene met mijn man. 'Wat kunnen wij hiermee? Zijn we het hier mee eens?' Ik dacht nog dat je een kind misschien teveel te dragen geeft als je zegt dat ze om een ander mogen geven door vriendelijk tegen ze te zijn...totdat mijn man heerlijk nuchter en eenvoudig zei: ' een lach is nooit verkeerd toch?' En hoewel je dat natuurlijk kan fileren, snap ik zijn bedoeling. Vriendelijk zijn moet geen dwang worden, maar gewoon leuk. Een positieve levenshouding, waardoor je, je verlegenheid kan overkomen en je anderen kan zegenen.

Direct de dag erop kregen we van de Here God oefenstof :-) We liepen met z'n drietjes met de fiets in de hand op de dijk, alwaar een aantal volwassenen op een bankje zaten. Er was ook een hond die in het water speelde en wat natuurlijk wel interessant was voor zoon om naar te kijken. De mensen spraken ons aan en binnen een minuut werd er een fototoestel tevoorschijn getoverd om kleine zoon en ons op de foto te zetten (hij ziet er ook zo schattig uit en als combi met zijn ouders nogal opvallend). In plaats van een gesloten houding aan te nemen en mijn zoon met zijn hoofd de andere kant op te draaien, zoals ik anders zou doen, keek ik - okee ik geef het toe-  even bevreemd waarna ik zoon aanmoedigde lief te lachen en een keertje te zwaaien. Even later zei de mevrouw die erbij zat: ' dit zijn mensen uit Moldavie die even in Nederland zijn.' Nou, onze zoon komt dus in een Moldavisch plakboek, wie had dat ooit gedacht, lol.

We liepen verder en evalueerden samen kort wat er was gebeurd. Okee, ik heb geen praatje met ze gemaakt of ze een fijne vakantie gewenst, maar we hadden wel een begin gemaakt. Mijn schoonvader zegt: als God's Geest werkt, wordt een gierig persoon een zuinig persoon.  Niet dat Gods Geest er niet een vrijgevig persoon van kan maken (zie Zacheus) maar vaak gaan de dingen geleidelijk. Vandaag in de winkel waren er weer twee mogelijkheden om het groeten te oefenen. De eerste keer was het vooral oefenen voor mamma, zoon bleek toch echt te verlegen, maar de tweede keer kon ook zoon heel enthousiast 'hallo, hallooooo' zeggen tegen een - voor hem- vreemde mevrouw. Uiteraard heb ik hem daarna flink geprezen! Soms lijken kinderen nieuwe dingen zoveel eerder op te pakken dan volwassenen! Ik denk dat ik niet alleen zoon help, maar dat hij met zijn prachtige lach ook mij nog zal helpen (meetrekken) in het liefdevol omgaan met vreemde mensen die we tegenkomen :-) Ik hoop dat met God's kracht we hierin samen mogen groeien en we alledrie over verlegenheid en/of onwil heen kunnen groeien. Niet spontaan, maar met bewuste actie en met hulp van boven.



Conflicten

Ook de manier waarop conflicten worden opgelost vind ik erg mooi en helemaal vanuit de Bijbel gemotiveerd. De kinderen en ouders zeggen bijvoorbeeld: ' Ik was verkeerd door dit of dat te doen, wil je mij alsjeblieft vergeven?' Dus geen simpel 'sorry'. En wel een bevestiging en knuffel van de ander en veel complimenten en waardering van de ouder(s) achteraf. Het boek gaat hier nog verder op in en geeft ook situaties aan waarin het gezin fouten maakt in communicatie en hoe dit vervolgens weer recht gezet kon worden.

Tot zover het boek van The Duggars. Sommige dingen zijn moeilijk in praktijk te brengen als je niet aan homeschooling doet en omdat de Amerikaanse situatie nu eenmaal niet hetzelfde is als de Nederlandse. Maar er blijft genoeg over om toch geinspireerd door te raken en wat bruikbaar is!

Bucketlist Zomer

En...omdat een plaatje extra ook altijd leuk is: de Bucketlist van zomeractiviteiten die ik vorige week heb gemaakt. Vol leuke, zomerse activiteiten om geinspireerd van te raken.

 

 

Ook al zin in de zomer???